عصیان

آدمی‌ست دیگر؛
تمام داشته‌ها و نداشته‌هایش
بند حوصله است . . .
حوصله که نداشته باشد،
حتی ممکن است از آدم بودن استعفا دهد!

یادداشت از مرحوم پدرم 🥀

زندگی چوبه‌ی دار و همه آویختگان...

- شمس لنگرودی

تو توانایی‌اش را داری!
گاهی زندگی تو را به زمین می‌زند، طوری که فکر می‌کنی دیگر توان بلند شدن نداری. اما بگذار چیزی را به تو بگویم؛ تو از آنچه تصور می‌کنی قوی‌تری!
شاید مسیر سخت باشد، شاید روزهایی باشد که بخواهی تسلیم شوی، اما درست در همان لحظه‌ای که می‌خواهی دست از تلاش برداری، همان‌جاست که یک قدم دیگر تو را به موفقیت نزدیک‌تر می‌کند.
به یاد داشته باش، هیچ قله‌ای بدون سختی فتح نمی‌شود. هیچ قهرمانی بدون شکست رشد نمی‌کند. پس اگر زمین خوردی، اشک‌هایت را پاک کن، دوباره برخیز و ادامه بده.
تو ساخته شده‌ای برای رؤیاهای بزرگ! شک نکن که روزی تمام سختی‌هایی که کشیده‌ای، به لبخندی از رضایت تبدیل خواهند شد. فقط ایمان داشته باش و حرکت کن، حتی اگر آهسته باشد.
تو می‌توانی! فقط ادامه بده...

همه مان بدونِ استثنا داریم پیر می شویم و به سمتِ پایانِ خودمان می رویم .
حواسمان اما نیست ! دل می شکنیم ، قضاوت می کنیم
عذابِ جانِ هم می شویم و خودمان و دیگران را برایِ بیهوده ترین مسایل و چیزها می رنجانیم
مایی که قرار نیست بمانیم ،
مایی که به جرمِ میوه ی ممنوعه ای که نباید می خوردیم ، تبعیدمان کردند ،
از جایی که ندیده ایم ،
به جایی که نخواهیم ماند ،
و در زمانی که نمی دانیم !
کاش کمی بیشتر حواسمان به هم باشد
ما اینجا به غیر از خودمان ،
و خدایِ نادیده ی خودمان ؛
هیچکس را نداریم …