خیلی وقت است کمتر اینجا می‌نویسم. در واقع از وقتی که از روستا برگشته‌ام، دل‌ودماغ نوشتن ندارم. دو بار کتاب‌های متفاوتی را برای خواندن روی دست گرفته‌ام و هربار نیمه‌تمام رهای‌شان کرده‌ام تا خاک بخورند. فیلم خوبی در این اواخیر تماشا نکرد‌ه‌ام. جای جدیدی نرفته‌ام. روز تا شب از این پهلو به پهلو می‌شوم و در شبکه‌های اجتماعی ولگردی می‌کنم. خلاصه اینکه اوضاع بدرقم گدود است. شده که یک هفته‌ی تمام پایم را از چهارچوبی دروازه‌ی حویلی بیرون نگذاشته‌ام. به‌جز جمعه‌ها که سرم خلوت است و خبری از خبر منفی نوشتن نیست، برای ساعتی از لانه بیرون زده و برای خودم این طرف و آن طرف بدون هدف مشخصی چند قدمی بر می‌دارم. نوشتن از درد مردم آدم را افسرده می‌کند آن‌هم از وضعیت مردم در این اوضاع همیشه ابری آسمان شهر و کشور.

و باز هم خلاصه اینکه اوضاع اگر اینگونه پیش برود، قصد دارم سیگار بکشم. دود کنم عمر و زندگی‌ام را. همه‌چیز را. البته اگر جیب و سینه‌ام یاری کند. شما دعا کنید که یاری نکند.

نویسنده سنگ صبور ضیا