خوشم می‌آمد که سرم را روی شانه پدرم بگذارم و بگریم. پدرم مرد عاقلی بود و گمان می‌کنم قبل از آنکه مهر مرا به دل بگیرد، اصلاً مزه عشق و مهربانی را نچشیده بود. او فقط در فکر آینده بود و می‌خواست مرا خوشبخت بداند.

چشم‌هایش / بزرگ علوی