OCHLIK VA AQLIY HUSHYORLIKyoki, nega umrimizda baraka yo‘q?!
Ulug‘lar hayotida ochlik faqat nafsni tarbiyalash vositasi bo‘lmagan. U aqlni o‘tkir, ongni tiniq va insonni doimo hushyor holatda saqlashga xizmat qilgan.
Nega ular to‘qlikdan qochganlar?
Chunki ortiqcha taom tanani og‘irlashtiradi. Tana a’zolarining katta qismi hazm uchun safarbar qilinadi, uyquchanlik va sustlik paydo bo‘ladi. Tana huzurga berilishi bilan aql ham sokinlashadi. Insonning tashqi ta’sirlarga sezgirligi pasayadi.
Ochlikda esa butunlay boshqa holat yuzaga keladi!
Organizm ozuqa kamayganini sezib, o‘z imkoniyatlarini tejamkorlik bilan ishlata boshlaydi. Inson ovoz, harakat va atrofidagi o‘zgarishlarga sezgirroq bo‘ladi. Miya odatiy to‘qlik uyqusidan chiqadi. Aql mavhumlikdan xalos bo‘lib, aniq maqsadga yo‘naladi.
Bu tasodif emas. Ochlik — tirik mavjudot uchun xavf belgisidir. Me’yordagi ochlik organizmning eng qadimiy "hushyorlik mexanizmlari"ni ishga tushiradi.
Ajdodlarimiz "neyrobiologiya" yoki "metabolik moslashuv" haqida bilishmagan, bu tabiiy. Ammo bu jarayonlarni o‘z tanalarida his qilganlar. Shuning uchun kam yeganlar, kam uxlaganlar va tunlarini ibodat hamda tafakkur bilan o‘tkazganlar.
Ularning xotirasi, mushohadasi va fikrlash quvvati haqida keltirilgan hikoyatlar kishini hayratga soladi. Bir marta eshitganini eslab qolish, murakkab savollarga darhol javob berish, insonning ichki holatini bir qarashda anglash — bularning barchasida ruhiy kamolot bilan bir qatorda doimiy aqliy hushyorlik ham namoyon bo‘ladi.
To‘qlik insonni faqat jismonan emas, fikran ham "komfort hududi"ga kiritadi. Unda xavfni sezish, voqelikni tahlil qilish va haqiqatni izlash ehtiyoji susayadi. Nafs tinchlanganday ko‘rinadi, aslida esa u insonning irodasini uxlatadi.
Bugungi inson esa doimo to‘q!
U qorni ochgani uchun emas, vaqti kelgani uchun ovqatlanadi. Asabiylashsa ham yeydi, zeriksa ham yeydi, xursand bo‘lsa ham yeydi. Natijada miya kunning katta qismini ovqat hazm qilish bilan bog‘liq fiziologik og‘irlik holatida o‘tkazadi.
Keyin esa diqqat tarqoqligi, xotira susayishi, fikrlashdagi og‘irlik va doimiy uyquchanlikdan shikoyat qilamiz.
Albatta, uzoq davom etadigan yoki nazoratsiz ochlik aqliy faoliyatni kuchaytirmaydi. Aksincha, quvvatsizlik, diqqat pasayishi va sog‘liq bilan bog‘liq muammolarga olib kelishi mumkin. Gap me’yor, iroda va ongli tarzda nafsni boshqarish haqida ketmoqda.
Ulug‘lar ochlik bilan aqllarini quvvatdan mahrum qilmaganlar. Ular aqlni ortiqcha taom, uyqu va g‘aflatning yukidan ozod qilganlar.
Chunki qorin haddan tashqari to‘yganda tana uxlaydi. Tana uxlaganda esa qalbning ovozi eshitilmay qoladi.
Ehtimol, ajdodlarimiz ochlikni shuning uchun ham ma’qul ko‘rishgandir: u insonni zaif emas, hushyor qilgan. U nafaqat qorinni bo‘shatgan, balki aql va qalbda haqiqat uchun joy ochgan!
Endi bir o‘ylab ko‘ring: qorningiz och bo‘lmasa ham tushlik qilasiz, kechki ovqat yeysiz. Sustlashib yurasiz, lanj bo‘lasiz, vaqt va ishning barakasi yo‘q. Tanish holatmi? Unday bo‘lsa, harakatni bugundan
boshlang.
🔝 @foydali_moliya — obuna bo‘ling