چند کلمه می‌خوام باهاتون در مورد کانال روزمره‌نویسی حرف بزنم

نمیدونم چند نفرتون که اینجا هستید کانال دارید برای خودتون
و نمیدونم این چالش‌هایی که من درگیرشم شما هم دارید یا نه

وقتی کانال پابلیک باشه یکی از چالش‌ها میزان خودافشایی هستش؛ باید با خودت بشینی فکر کنی تا چه حد از زندگی شخصی‌ت می‌خوای بگی
برای منِ درونگرای محافظه‌کار یه کم سخته پیدا کردن مرز خودافشایی
برام خیلی جالبه که لیمو و ماهی، خیلی خوب این مرز رو برای خودشون تعریف کردن. فعلا دارم به خودم زمان میدم که سبک و سیاق خودم رو بتونم پیدا کنم.

یه بحث دیگه مسئله تعداد اعضای کاناله؛ از اونجایی که ورودی جدیدی نداره تعداد هر روز کمتر میشه‌. هر پیام که می‌ذارم یک یا چند نفر لفت میدن. خب از دید من اولش حس بدی داشت. انگار هر چقدر بیشتر فعالیت کنم اوضاع بدتر میشه.
ولی به خودم یادآوری می‌کنم که هدف من بیشتر شدن تعداد اعضا نیست. یا اگه کسی لفت میده به معنی بد بودن مطالب نیست. شاید انتظار متفاوتی از فعالیت کانال داشته.
اصولا زمان می‌بره تا آدم سبک خودش رو پیدا کنه و طبیعیه در این مسیر یه تعدادی بهش ملحق بشن و تعدادی هم فاصله بگیرن.

مسئله آخر هم اینه که چندان دوست ندارم بیام اینجا غر بزنم یا حرف‌های ناامیدکننده بزنم‌. به خاطر همین روزهایی که حالم بهتره میام اینجا و می‌نویسم. ولی امان از جبر جغرافیایی که حال بد جزیی از روتین زندگی‌مون شده. در این زمینه هم باید تغییر رویه بدم. زندگی واقعی همینه دیگه... اگه بخوام بدی‌ها رو سانسور کنم اونوقت میشه مثل اینستا که همه چی گل و بلبله، غافل از اینکه واقعیت زندگی یه چیز دیگه‌ست.