З моманту выхада нашага апошняга артыкула ў рэгіёне і ў свеце адбылося шмат падзеяў.

Некаторыя з іх дапаўняюць высновы папярэдніх артыкулаў і наўпрост паказваюць, як тыя ці іншыя трэнды маніфэстуюцца ў жыцці (як той жа выхад Пачобута і звязаная з ім актывізацыя даволі шматбаковых дачыненняў), а некаторыя пры ўсёй іхнай уяўнай значнасці амаль ніяк не ўплываюць ні на характар працэсаў у рэгіёне, ні на іхны вынік (як тыя ж рэтранслятары ці публічная крытыка ШАС з боку лукашэнкі за пасіўнасць у пытанні ўрэгулявання вайны).

Вайна як ішла, так і ідзе, і, на жаль, яшчэ будзе ісці.

Мабілізацыя ў Расеі як была непазбежнай, так і засталася, хіба што наблізілася.

Трызненне пра ядравую зброю з боку Крамля як было трызненнем, так і застанецца (калі цікава, чаму мы так лічым, напішыце нам, мы разгарнем думку).

Правакацыі і дыверсіі з боку РФ супраць Еўропы як былі непазбежнымі, так і засталіся.

І калій як збіраўся паплыць у ЗША, так і паплыў…

Нічога, што змяняла б нашыя ўяўленні аб будучыні рэгіёна і прагнозы на яе, не адбылося. У гэтым плане свет нібы застыў у чаканні: выбараў у ЗША, выбараў у Еўропе, сустрэчы Трампа з Сі, украінскай балістыкі, расейскай мабілізацыі і правакацыяў, зімы, вясны… Наперадзе шмат густа размеркаваных развілак, сума зменаў вектароў на якіх і вызначыць новы (?) рэзультуючы вектар развіцця сітуацыі у рэгіёне на год-паўтара.

А вось у свеце зрухаў хапае: ШІ, АдГ, Грэнландыя, пераўзбраенне Еўразвязу… Вось аб гэтых зрухах бліжэйшым часам і пагаворым ў шэрагу нарысаў аб тым, куды рухаецца свет і дзе мы ўсе з вамі апынемся праз 10 год незалежна ад таго, у якім рэгіёне мы будзем фізычна.

Вашай увазе першы артыкул з серыі.

Дзякуй, што застаецеся з намі!

Асобная падзяка за рэпосты, абмеркаванне і крытыку артыкула пад хэштэгамі #thinkintermarium і #dumajbelarus.

Сувязь з намі:
focusintermarium@protonmail.com.