خیلی غر دارم راجب دانشگاه میدونید؟
راجب این رشته روانشناسی ام همین طور.
ترم های اول که مطالبشونو خیلی هاشونو میدونستم.
درس های ریاضی که صفر بودم و هستم .
درس های تجربی باز بهترم‌.
درس های انگلیسی ام صفرم.

ایکاش روانشناسی فقط تحلیل و نظریه و درونگری و اختلالات بود باقی مسائلش حوصله ام و سر میبره!
تازه دارم به این نتیجه میرسم که احساس میکنم ۳ ترم هیچکاری نکردم چون عملا هیچی نبود انگار!
دلم برای کتاب های درسی تنگ شده، زمانی که مطلب جلوت بود و تو واضح میتونستی هم مطلب درک کنی هم بخونی هم بشنوی..
فصل بندی بود، طبقه و چهارچوب متن کتابی و بعد تدریس...
استادا خوب تدریس میکنند اما گاهی برای من کافی نیست.
دو روزه دنبال کتاب های درسی روانشناسی ام، ببینم چه خبره..
چون دیگه باید ببینم این رشته قراره از چی حرف بزنه؟ چی داره برام؟
و با قیمت ها مواجه شدم؟!
شوخیه که باعث میشه دلت بخواد بمیری و درس نخونی دیگه..
بعد میگن چرا هیچکس ، هیچی بلد نیست؟!
نمیدونم نظر خودتون چیه؟؟
دِ اخه این مثلا میشه روانشناس شدن؟
شغل؟ حرفه؟ لیسانس؟
جزوه کافی نیست ، تدریس تئوری کافی نیست، هیچ چیز این رشته در این مملکت لعنتی کافی نیست...
باید دانشگاه خودش پیگیری کنه، اهمیت بده، مسیر و بسازه تا تو بتونی فرصت تحصیل عمیق داشته باشی.
خوبی مدرسه این بود خیلی از معلم ها حداقل میدونستند چطور باید تدریس کنند، مسیر مهیا بود، ابزار مهیا بود و..
اینجا بک سری استاد ها همونم نمیدونند..
من نمیدونم توی رشته های دیگه چه خبره، اما روانشناسی اینشکلی اصلا برای من راضی کننده نیست!!!