تبعیدی (غیر رسمی)

حسی که به آخر هفته دارم:

روزی و چه روز؟ عالم افروز
روشن همه چشمی از چنان روز

نظامی
لیلی و مجنون

گاهی آدم بخاطر سن و سال کمش، نسبت به بقیه‌ی شاعرهای بزرگسال‌تر، خجالت می‌کشه بگه؛ ولی اجازه بدید اینو ابراز کنم که:
احتراما دلیل نمیشه چون شما دبیر یه جشنواره‌ شدید و چند نفر بهتون استاد میگن، بی‌اجازه و همینجوری، مارو کانال خودتون و انجمنتون و کانال جشنوارتون و کذا و ذلک عضو کنید. بعلاوه‌ی خیلی از رفتارهای زشت و ناپسند دیگه که با ما کوچیک‌ترها دارید که بقول شاعر طومارش به درازای ابد هست.

هیچوقت رفتار یکی از منتقدین معروف رو یادم نمیره. هزار مرتبه باسواد و محترم و معتبرتر و شاعر‌تر از بعضی‌ها بود و اومد اجازه گرفت برای عضو کردن به کانالش.

خدایا کمکم کن اگه شاعر خوبی شدم تواضع و احترام یادم نره

عِلّتِ عاشق ز عِلّت‌ها جداست
عشقْ اسطرلابِ اسرارِ خداست
#مولانا

تبعیدی (غیر رسمی) pinned ««در آغاز کلمه بود» انجیل یوحنا، آیه یکم، باب یکم شماره‌ی پنجم نشریه‌ی سرو و تذرو، با موضوع شعرهای عاشقانه منتشر شد. این شماره، آخرین باری بود که اسم من بعنوان سردبیر نوشته می‌شد و قطعا برای دریافت آثار و هماهنگی با طراح و منتقدین و دیگران و... دلتنگ میشم.…»

این شعر، یکی از شعرهایی بود که شونه به شونه‌ی بقیه‌ی شاعرها نقد شد. ممنون از خانم سحر شریفی که نقد کردند و خانم ساجده جوادپور که متن نقد رو خوندند

مرده و زنده می‌شدم وقتی
از زبانت فرار می‌کردند
گفتی و هیچ هم نفهمیدی
کلماتت چه‌کار می‌کردند؟


واج‌واجَت شبیه «پتک» شدند
سیصد و شصت و چند ضربه زدند
تا که مصلوب چند باره شوم،
با یهودا قمار می‌کردند

با صدایت که می‌توانستی
جان ببخشی، چرا گلوله شدی؟
آن دوتار مسیحی‌ات مُردند،*
که بلا را مهار می‌کردند؟!


به نبخشیدنت دچار شدم
کاشکی یک بهانه دستم بود...
آه از دست تو، که چشمانت
شهر را هم دچار می‌کردند


کاش با چَن(د) گل پلاسیده
با «ببخشیدِ» خشک و خالی، باز
می‌رسیدی که لااقل گل‌ها
دل من را بهار می‌کردند...

فروردین ۱۴۰۵
#فاطمه_سعادت_خواه
------
* طبق تحقیقات، کل تارهای صوتی حنجره، دوتار است

شاعران و نویسندگان:
محمّدجواد شاروبندی، محمّدباقر قلندری،
فاطمه سعادت‌خواه، رضا صمدیان،
محمّد عابدی، نازیلا کاظم‌علیلو،
حانیه شجاعی، نرگس زارعی کردشولی،
بهرام داورپناه، سیّد احمدرضا فضیلت‌منش

منتقدین: سرکار خانم فاطمه فاضلی،
سرکار خانم سحر شریفی، سرکار خانم زیبا خدابخشی، جناب آقای محمّد محمّدی‌رابع

گویندگان:
سرکار خانم فاطمه سعادت‌خواه
سرکار خانم ساجده جوادپور

تدوین‌گر:
سرکار خانم فاطمه سعادت‌خواه

دوشنبه بود و خدا کوه جا به جا می‌کرد...

«در آغاز کلمه بود»
انجیل یوحنا، آیه یکم، باب یکم

شماره‌ی پنجم نشریه‌ی سرو و تذرو، با موضوع شعرهای عاشقانه منتشر شد. این شماره، آخرین باری بود که اسم من بعنوان سردبیر نوشته می‌شد و قطعا برای دریافت آثار و هماهنگی با طراح و منتقدین و دیگران و... دلتنگ میشم. صمیمانه از شاعرانی که از سراسر کشور و استان‌های مختلف اثر ارسال کردند، منتقدین بزرگواری که هوای ما رو داشتند و دغدغه‌ی بار علمی و ادبی نشریه رو داشتند ممنونیم و قدردان. توی این پنج شماره از کشورهای عراق و افغانستان هم توفیق و افتخار میزبانی داشتیم.

قانونا، دانشجویی که توی نشریات دانشگاه مسئولیتی داره ولی رسماً فارغ‌التحصیل میشه، اسمش از سامانه نشریات پاک میشه.
سردبیر بودن برای نشریه سرو و تذرو، یکی از عزیزترین تجربه‌های دوران کارشناسی شد.

خدایا شب‌های ما بی‌ستاره شدند. نور برسان و لبخند. شادی برسان و امید

برشی از کتاب مناجات
بمناسبت میلاد مبارک مولف، آقای عباس حسین‌نژاد

غریبی و اسیری چاره داره؟!!

از غریبی در وطن، کجا پناه ببریم؟

بسم الله الرحمن الرحیم
یا ناصر من لا ناصر له

شنبه‌ی شروع

قاب عکسی کنار گلدان هاست
پنجره، شاهد است این همه سال
دلخوشی، نوجوانِ در عکس است
آن عزیز محول الاحوال...

برنو‌ی خاک خورده، سرد شده
گوشه خانه، مات افتاده
دلخوشی‌های پیرزن رفته
خانه از سور و سات افتاده


پنجره، آه می‌کشد با بغض
_قد شلال دییت بیو برگرد*
گل گلدان که شرمش آمد باز
سرخ شد، خاک، خشک شد از درد


آه از این آه‌های سی ساله
انتظار همیشه کش‌دارِ
مادری که ستون خانه نداشت،
شانه خالی نکرده از بارِ

داغ سی ساله‌اش...هنوز اما
روز و تاریخ ان خبر زنده‌است
قاب عکسش هنوز می‌خندد
آه، لبخند این پسر زنده است

____
** قد شِلال: قدبلند خوش‌اندام
دِییت: مادرت
بیو: بیا


۱۰ آذر ۱۴۰۳
#فاطمه_سعادت_خواه

دقیقا

که یعنی:
چون قضا آید نبینی غیر پوست
دشمنان را باز نشناسی ز دوست

چون قضا آید طبیب ابله شود
وان دوا در نفع هم گمره شود
#مولانا

همين كه حكم خود را اجرا كرد، عقلِ هر صاحب عقل را به او بر مى‌گرداند، آنگاه او مرتب مى‌گويد: چگونه و از كجا چنين وچنان شد
[تحف العقول، ص 442]

امام رضا «علیه‌السلام»:
هر گاه خداوند چيزى را اراده کند،
عقل‌هاى بندگان را از آنها مى‌گيرد و حكم خود را اجرا مى‌كند و خواسته‌ی خود را به پايان مى‌رساند.