soul scream‌|فریاد روح

✨💞🩰🎀🍸

(ممنونم که خوشحالم کردین-⭐️)

فکر کنم اولین باره یه پستم استار گرفته💘.

فاصله‌م با یه لاو لایف عادی و متعادل:

عزیزم من این روز ها مقدارِ زیادی غربت و غمم و کمی ریحانه ای که با وجود تحمل همه‌ی این ها، ذره ای پشیمونی تو‌ دلش نیست.

متوجه شدم یکی از مجموعه مسائلی که تو این دنیا قلبم رو پر از غم میکنه، تحملِ اینکه آدمی وجود داره که ازت خوشش نمیاد و هر کاری میکنه تا اینو بهت ابراز کنه در صورتی‌ که تو داری در طول این مدت با لبخند نگاش میکنی.
این قضیه انقدر‌ حاد شده که مامانم هر روز قبل دانشگاه بهم یادآوری میکنه که لطفا وقتی یکی برات قیافه میگیره به جای لبخند زدن بهش، دو برابر قیافه بگیر!
و من هم با لبخند جوابش رو میدم که، لبخندِ من به معنی مهربونیم نیست، فقط لبخندِ غمگینیه که از میزانِ پست شدن و خراب شدن ذاتش روی صورتم نقش میبنده.
که فقط یه چیز میاد تو ذهنم، تو این مدت که ندیدمش چقدر قلب و روحش سیاه شده...

دارم با مغوله ای به نام"همه آدم ها قرار نیست ازت خوششون بیاد و تو هرکاری کنی بازم هستن کسایی که بهت نفرت بورزن." دست و پنجه نرم میکنم.

ریحانه میدونه نباید قهوه بخوره، ولی بازم میره سراغش چون بیست و چهار ساعتِ روز داره تموم‌ میشه ولی کلاسا و‌ کارای اون؟ نه./

پناه./

امروز که بعد مدت ها پام رو‌ گذاشته‌م دانشگاه لحظه به لحظه حس ناامنی شدیدی داشتم، ناخودآگاه منتظر بودم همه اتفاقات بد بهم حمله کنن، پاهام میلرزید، نمیدونم شاید دارم مریض میشم؟ فقط میدونم وقتایی که با کسی صحبت نمیکردم چشمام بی فروغ تر از همیشه بود و اون برق همیشگی؟نه.
همینطوری که لیوان چایی‌م رو بدون قند مزه مزه میکردم، برای خورشید تعریف میکردم که الان نه منتظرم که یه اتفاق خوبی اینجا بیوفته نه منتظرم که رفتار خاصی ببینم، با اینکه همیشه از روتین متنفر بودم دلم میخواد این ترم روتینه، اومدن، درس خوندن، تو تایمای خالیه بین کلاسا پیش بردن کارا و بعدِ تموم شدن کلاسا بلافاصله رفتن به خونه رو پیاده کنم.
نه ادم جدیدی، نه اتفاق جدیدی و نه پروژه جدیدی.
نگاهش کردمو با لبخند گفتم همون حسِ من دورامو زدم و الان دنبال ارامشمه خودمون دیگه، میدونی که چی میگم!...
سر تکون داد و گفت تو تازه رسیدی به وضعیت دو سال پیش من...
با تردید نگاهش کردم و گفتم هرچی که هست نه میخوام چیزی رو درست کنم و نه میخوام نقش دوستِ میانجی گر و حامی همیشگیم رو داشته باشم.
نه میخوام رقابتی داشته باشم و نه میخوام پیشرفت خاصی داشته باشم.
فقط میخوام بدون‌نگرانی از چیزی وجود داشته باشم، فقط وجود داشته باشم...

here we go again.

تو از آن آدم‌هایی هستی که هم‌زمان می‌خوان آزاد باشن، فهمیده بشن، غافلگیر بشن، کنترل داشته باشن، هیجان تجربه کنن و از اشتباه کردن هم مطمئن بشن.

بعد تعجب می‌کنی چرا گاهی ذهنت خسته‌ست!

تو می‌خوای دنیا برات جالب باشه، ولی نه آن‌قدر غیرقابل‌پیش‌بینی که نتونی تحلیلش کنی.
می‌خوای دیگران تو رو بشناسن، ولی نه با چند تا صفت دم‌دستی. می‌خوای حقیقت رو بشنوی، ولی حقیقت باید از آزمون دقتت عبور کنه.
می‌خوای چیزی رو رها کنی، ولی اول می‌خوای مطمئن بشی تمام زوایاش رو فهمیدی.
و احتمالاً بدترین عادتت اینه که گاهی فکر کردن رو با جلو رفتن اشتباه می‌گیری.
اینکه یه موضوع رو از ده زاویه بررسی کنی، الزاماً به این معنی نیست که یک قدم به حلش نزدیک‌تر شدی. ممکنه فقط ده بار دور همون نقطه چرخیده باشی، با این تفاوت که هر بار استدلالت پیچیده‌تر شده.
تو لزوماً به تحلیل بیشتر نیاز نداری؛ بعضی وقت‌ها به تصمیم گرفتن با اطلاعات ناقص نیاز داری. به پذیرفتن اینکه بعضی جواب‌ها رو نمی‌گیری. به تحمل کردن اینکه بعضی آدم‌ها هیچ‌وقت آن‌طور که می‌خواستی تو رو نمی‌فهمن.
به این‌که بعضی تجربه‌ها رو بدون تبدیل کردنشون به معمایی برای حل کردن، زندگی کنی.
و یه چیز دیگه:
تو آن‌قدر روی این تأکید داری که کسی نباید باهات سطحی برخورد کنه که ممکنه گاهی فراموش کنی همه‌چیز لازم نیست عمیق باشه تا واقعی باشه.
بعضی روزها فقط یه روز بدن.
بعضی آدم‌ها فقط تصمیم‌های نامشخص می‌گیرن.
بعضی احساس‌ها فقط احساسن.
بعضی سؤال‌ها هم جواب ندارن.
و هیچ‌کدوم از این‌ها از پیچیدگی تو کم نمی‌کنه!

امروز مکالمات جالبی با چت جی پی تی داشتم و یکی از جالب ترین قسمتاش این متن بود.

"با چشام مُردنمو دارم اینجا می‌بینم."

کتابایی که دارم الان میخونم انقدر بهم ربطی ندارن که دارم ترک‌ میخورم.
اولی از آثارِ شهید مطهریه، دومی یه رمانِ فانتزی عاشقانه ی ترجمه شده و سومی یه رمانِ زبان اصلیه کلاسیکه= )!