✔️ خدایی چنین نزدیک
خدا در محبت، ما را از پیش تعیین کرد تا به‌واسطه‌ی عیسی مسیح به فرزندخواندگیِ او درآییم.
(افسسیان - فصل ۱، آیات ۴-۵)
این پندار که خداوند موجودی در خارج از ذاتِ انسان است که تنها از طریقِ دعا می‌توان با او ارتباط برقرار کرد، کاملاً با آموزه‌های کتاب مقدس بیگانه است. این یک باورِ نادرست است و باید به‌تمامی به دستِ فراموشی سپرده شود...
به‌عنوانِ یک مسیحی، نگاهِ ما به خداوند باید چنین باشد که ما در خدا هستیم و خدا در ماست. خداوند در همه‌جای پیرامونِ ما و در درونِ ماست؛ از این رو، حتی اگر بخواهیم، هرگز نمی‌توانیم از حضورِ الهی بگریزیم. ما از خداوند متمایزیم، اما هرگز به‌طورِ کامل از او جدا نیستیم. خداوند و خویشتنِ حقیقیِ ما یکی هستند. البته ما به معنای مطلقِ کلمه - یعنی ابدی و نامتناهی بودن - خدا نیستیم، اما به این معنا که حیاتِ الهی در ما جریان دارد و ما در این حیاتِ الهی سهیم هستیم، با او یگانه‌ایم. اگر از طریقِ دعا و عرفان در جستجوی خداوند هستیم، راهِ رسیدن به آن، سفر به عمیق‌ترین لایه‌های وجودمان به‌سوی همان سرچشمه‌ای است که خداوند در آن سکونت دارد.
✍پدر توماس کیتینگ- برگرفته از کتاب سخن گفتن از سکوت
❗️بسیاری از ما هنگام دعا کردن، نگاهمان را به آسمان می‌دوزیم؛ گویی خداوند پادشاهی در دوردست‌هاست که بر تختی در کهکشان‌ها نشسته و ما باید با التماس صدایمان را به گوشِ او برسانیم. اما خداوند بیرون از ما نیست؛ او به ما نزدیک‌ترین است. حیاتِ او در تاروپودِ روحِ ما جریان دارد. اگر در زندگی احساسِ تنهایی و خلأ می‌کنید و در جستجوی لمسِ حضورِ خدا هستید، نیازی نیست نشانه‌های او را در دوردست‌ها یا آسمان‌ها جستجو کنید. محرابِ واقعیِ پروردگار در قلبِ شما بنا شده است. چشمانتان را ببندید و در سکوت، به عمیق‌ترین لایه‌های درونِ خود سفر کنید. امروز به‌جای تقلا برای یافتنِ خدایی در بیرون، در آغوشِ خدایی که در وجودتان ساکن است آرام بگیرید.
💙 برای محتوای بیشتر در تلگرام ما را دنبال کنید:
✈️ @farsicatholic