🕯نیایش شامگاهی

به نام پدر، پسر، و روح‌القدس.

ای تاریکیِ درخشانِ ابدیت و ای آرامگاهِ غاییِ روحِ مسافر،

اکنون که خورشیدِ این دوشنبه رخت بربسته و پرده‌ی شب بر صورت‌های فانیِ جهان کشیده شده است، من نیز از تمامِ تقلاها و هویتی که امروز بر تن داشتم، دست می‌کشم و عریان از هر پنداری، به حریمِ امنِ حضورت بازمی‌گردم. جانِ من تشنه‌ی غرق شدن در آن نیستیِ شکوهمندی است که در آن، هر چه غیرِ توست در آتشِ عشق می‌سوزد و محو می‌گردد.

پدرِ آسمانی، در این ساعاتِ خاموشی، تمامِ نقش‌ها و تعلقاتی را که امروز مرا در جهانِ کثرت گم کرد، در کانونِ محبتِ تو رها می‌کنم. اگر در میانه‌ی روز، ذهنِ سرگردانم لحظه‌ای توهمِ جدایی از تو را در من بیدار کرد، روحم را در چشمه‌ی زلالِ حضورت شستشو ده تا به یاد آورم که جانِ من، پرتویی ناچیز از نورِ بی‌زوالِ توست.

ای عیسای مسیح، ای حقیقتِ خاموش، در این خلوتِ شبانه، جانِ فرسوده‌ام را در زلالِ خونِ مقدست تطهیر کن. بگذار صلیبِ تو، دروازه‌ی ورودِ من به عدم باشد؛ عدمی که در آن، ظرفِ وجودم از خواسته‌های نفسانی خالی و از حضورِ سرشارِ تو لبریز می‌گردد. بگذار در تو بمیرم تا تنها تو در من زنده بمانی.

ای روحِ تسلی‌بخش، جانِ مرا از قفسِ زمان و ابعادِ مکان رها کن و در ابدیتِ خود غوطه‌ور ساز، تا استراحتِ امشبِ من، نه یک فراموشیِ ساده، بلکه اتصالی بی‌وقفه و مراقبه‌ای عمیق در آغوشِ رازآلودِ تو باشد.

ای مادرِ نور، مریمِ مقدس، ردای پر از آرامشت را بر روانِ بی‌قرارِ من بکش تا در پناهِ شفاعتِ مادرانه‌ات، با قلبی بیدار و رها، در ذاتِ یگانه‌ی پروردگار بیارامم.

آمین.


💙 برای محتوای بیشتر در تلگرام ما را دنبال کنید:

✈️ @farsicatholic