شاید این سوال برای شماهم پیش اومده باشه!
خب... این سؤال یک جواب واحد نداره و از چندین دلیل مختلف تشکیل شده.
اول از همه باید درباره شرایط ساخت بازی صحبت کنم:
کبوتر کوچولو یک آرتیست اصلی داره که خودمم و در کنار طراحی پیکسل‌آرت، وظیفه‌ی کدنویسی و بخش زیادی از کارهای دیگه‌ی بازی هم با خودم بوده. البته بعد از تکمیل نسخه‌ی اولیه‌ی پروژه، چند نفر از دوستان هم برای جزئیات مختلف وارد پروژه شدن و کمک کردن.

برای مثال، کاشی‌های مرحله‌ی پنجم و عقاب مرحله‌ی چهارم کار خانم FS هستن.
یا مثلا شاهین که طرح اصلی رو صاحب شاهین زحمت کشیدن کشیدن و بعد من ویرایش و متحرک سازیشو انجام دادم.

اما به‌جز این موارد، تقریباً تمام پیکسل‌آرت‌های بازی رو خودم انجام دادم. بنابراین با توجه به حجم کاری که روی دوش یک نفر بود، منطقی نبود که از ابتدا یک سبک گرافیکی بسیار پرجزئیات و زمان‌بر انتخاب کنیم.

اما این تنها دلیل ساده بودن گرافیک کبوتر کوچولو نیست.
سادگی همیشه به معنی ضعف نیست
بازی‌های زیادی وجود دارن که با وجود گرافیک ساده، تونستن تجربه‌ی ماندگاری برای بازیکن ایجاد کنن.
برای مثال میشه به بازی‌هایی مثل Undertale و Deltarune اشاره کرد. حتی در نسل‌های قدیمی‌تر هم بازی‌هایی مثل Pokémon با وجود منابع و تیم‌های بسیار بزرگ‌تر، الزاماً به دنبال گرافیک فوق‌جزئیات نبودن.

چیزی که برای ما اهمیت بیشتری داشت، اول گیم‌پلی و داستان بود و بعد از اون گرافیک.
البته این به این معنی نیست که گرافیک برای ما اهمیتی نداره.
با گذشت زمان و کامل‌تر شدن گیم‌پلی و داستان، گرافیک بازی هم به مرور پولیش شده و همچنان در حال بهتر شدنه.
مثلاً اگر منوی فعلی بازی رو با نسخه‌ی اول مقایسه کنید، تفاوتشون کاملاً مشخصه! منوی نسخه‌ی اول واقعاً فاجعه بود :))
هدف اینه که بازی به مرور بهتر و تمیزتر بشه، بدون اینکه هویت ساده‌ی خودش رو از دست بده.

چرا سادگی می‌تونه به تخیل کمک کنه؟
یک دلیل دیگه هم وجود داره که برای من شخصاً خیلی مهمه.
وقتی یک بازی همه‌چیز رو با جزئیات بسیار زیاد به بازیکن نشون میده، بخش زیادی از تصویر ذهنی بازیکن از قبل توسط سازنده تعیین شده.
اما وقتی بعضی جزئیات عمداً ساده باقی می‌مونن، ذهن بازیکن می‌تونه جاهای خالی رو خودش پر کنه.
ممکنه هر بازیکن یک شخصیت، یک محیط یا حتی یک اتفاق داخل بازی رو کمی متفاوت از دیگری تصور کنه.
و این موضوع برای ما جالبه، چون بعداً حتی می‌تونه خودش رو در فن‌آرت‌ها هم نشون بده.

ممکنه دو نفر از یک شخصیت فن‌آرت بکشن و هر دو برداشت کاملاً متفاوتی از ظاهر یا فضای اون شخصیت داشته باشن؛ چون جزئیات اثر به اندازه‌ای مشخص نشده که تخیل اون‌ها رو محدود کنه.
در این حالت، فن‌آرت فقط یک بازسازی از چیزی که ما ساختیم نیست؛ بلکه تبدیل میشه به برداشت خود مخاطب از دنیای کبوتر کوچولو.

در نهایت...
هدف ما از ساخت کبوتر کوچولو این نیست که صرفاً یک پوسته‌ی زیبا بسازیم و مخاطب رو با ظاهرش جذب کنیم.
اولویت ما اینه که پلیر از محتوای داخل بازی لذت ببره؛ از گیم‌پلی، داستان، فضا و چیزهایی که در طول بازی تجربه می‌کنه.
گرافیک هم در کنار این‌ها به مرور بهتر میشه و سعی می‌کنیم کیفیتش رو بالا ببریم، اما نمی‌خوایم سادگی‌ای که بخشی از هویت بازی شده رو از بین ببریم.
در نهایت امیدوارم کبوتر کوچولو بتونه بخشی از اون حس خوب و نوستالژی بازی‌های حرفه‌ای قدیمی رو بهتون منتقل کنه و باعث بشه چند ساعت از وقتتون رو باهاش به خوبی بگذرونید.🕊❤️

#کبوتر_کوچولو #مقاله #طراحی_بازی #پیکسل_آرت