ایران‌دُخت

با تنی شهری و چهره‌ای روستایی
دختری از پریخانه‌ی آریایی

دختری نغزِ سیمین، پریچهرِ شیرین
از تبارِ خدایان به حُسنی خدایی

طاقِ کسراست ابروش و کرده‌ست بی‌شک
تارِ گیسوش با باربد چنگ‌سایی

ای نگاهِ غزلخوانِ عیارتر، یار،
می‌کنم با تو بی‌نغمه‌ای هم‌سرایی

تو بهاریّ و من باغ و بوسه‌ست بارت
بو* که در بسترت گل کند بارزایی

می‌فشان پوده‌ی زر، پری‌رقصِ آذر
تا به جان و جهانی کنی خودنمایی

حُسنِ تبریزی و حُجبِ ایران‌شکوهت
کردت اینگونه مجموعه‌ی دلربایی

با نگاهی صدایم کن ای فرخِ من!
تا صدایت دهم آه یارِ سرایی...

تبریز، مهرماه ۱۳۸۲، فرخ سائس

* بو از ریشه‌ی -bhaųh* هندوایرانی و bav اوستایی و فارسی باستان و baw فارسی میانه (پهلوی) به معنی بودن است. در زبان فارسی نو مصدر "بودن" بازمانده‌ی این ریشه‌هاست. بو، به طور ضمنی معنی باشد، امید است و... می‌دهد. شاعران کلاسیک از ایهام بین بو به معنی رایحه و بو مشتق از همین ریشه بهره‌ها برده‌اند.

✨️

در سال۱۳۸۳ وقتی ۲۲ سال داشتم، دفتر طنطنه (اولین کتابم) چاپ شد. خیلی خوشحال بودم. البته اولین بار بود بر خلاف نظر استادم سایه (ابتهاج) کاری انجام می‌دادم. ولی عاقبت آن عشق جوانی کار خویش کرد. حق با سایه بود وقتی به من گفت: می‌خواستی به دختره بگی کتاب چاپ کردی و پز بدی؟ من هم در جواب صادقانه گفته بودم بله...
حالا پس از سالها نه آن دختره (به قول سایه) در زندگی من هست و نه حتی سایه‌ی سایه بر سرم. بعد از سایه به عمق انزوا فرو رفتم چرا که او عمیق‌ترین انسانی‌ بود که دیده بودم و توقع مرا از انسان سخت بالا برده بود. دریغا دریغا دریغا دریغ...
راستش دوست‌تر داشتم که پس از او فراموش شوم تا این که جهان بی‌سایه را به تماشا بنشینم...

#طنطنه
#ایراندخت
#فرخ_سائس
#ه_ا_سایه
#امیر_هوشنگ_ابتهاج
#ابتهاج
#دختر_آریایی
#پریچهر
#طاق_کسرا
#باربد
#رقص_آذری
#تبریز
#ایران
#شعر_عاشقانه
#غزل_معاصر
https://www.instagram.com/p/C4gSNcnNTqa/?igsh=eGZnZm40NXIwbWg0