مرحوم آیةالله العظمی سیدمحسن #حکیم (قدسسره) بخشی از شرح خود بر #مکاسب را همزمان با #جنگ جهانی دوم تألیف فرمودهاند. در حاشیۀ یکی از صفحات آن (تصویر پایین) آمده است:
في هذا الیوم یوم الجمعة ثالث جمادي الأولی سنة ١٣٦٠ هدأت الحرب لوقوع الهدنة و غلبة عسکر الانکلیز عسکرَ العراق في شمالي بغداد ما بین التاجي و الکاظمیة فإنا لله و إنا إلیه راجعون. و قد بلغ القلق و التشویش حدّا لایوصف.
در این روز _ روز جمعه ۳ جمادی الاولی سال ۱۳۶۰ [ق]_ جنگ آرام شد، بخاطر صلح و غلبه یافتن لشکر انگلستان بر لشکر عراق در منطقۀ شمالی بغداد میان «تاجی» و «کاظمین». فإنا لله و إنا الیه راجعون. نگرانی و آشفتگی به جایی رسیده که قابل وصف نیست.
شش روز بعد هم در ۹ جمادی الاولی ۱۳۶۰ مرقوم فرمودند:
...و نحن علی أمر عظیم من تشویش الفکر و قلق البال و اضطراب الأحوال و ارتباك الشؤون الشخصیة و النوعیة؛ کلّ ذلك من جرّاء الحرب العالمیة الثانیة و لا حول و قوة الا بالله العظیم.📖 نهج الفقاهة۱: ۴۶۶ و ۴۷۳. تصویر مخطوط از ص۱۱۸ مقدمۀ کتاب.
...وضعیت حساسی داریم، از آشفتگی فکر و نگرانی ذهن و ناآرامی احوال [گرفته تا] در هم ریختگی امورات شخصی و عمومی؛ همۀ اینها از نتایج جنگ جهانی دوم است... .
اهتمام علمای #شیعه به وظایف ذاتی خود در همۀ شرایط و علیرغم خطرات و نگرانیها که نمونهای از آن را دیدیم، درسآموز است؛ به خصوص در وضعیت امروز ما.
گفتنی است ایشان و عدهای از علمای #نجف همراه با ارتش #عثمانی در جنگ جهانی اول برای دفاع از عراق شرکت داشتهاند.
#فائده
#تراجم
✒️📚 @Faede_v_Borhan
