مجتبی شکوری بین ویدیویی که امروز گذاشته از مسیر مشایه،راجع به ترس از گفتن حق و قضاوت مردم میگه : "من دوست دارم میان آدمها kind باشم و نه nice" و خب منم همینطور.
هی نوشتم و پاک کردم و هی نوشتم و پاک کردم. ولش کن،خلاصه میگم. اول،دلم براش تنگ خواهد شد،زیاد.خیلی زیاد. دوم،توی این شهر انقدر عجیب و غریب شدیم که اگر جایی حضور پیدا کنیم که به قیافه و پوشش و لباس مشکی های عزایی که هنوز از تنمون در نیومده نخوره،احتمالا حس میکنن از تعزیرات اومدیم برای بازرسی یا نمیدونم حتی در دید مثبتش هم انقدر غریبه‌ایم که لایق گرفتن یه شیرینی به عنوان گیفت از طرف مجموعه به خاطر پوشش قشنگمون که دیگه خیلی نادر شده، باشیم. کاش هر کجا که بودی،دور و نزدیک، تنها یا با انسان‌های زیاد،غریب نباشی. آخه از سر غریب بودن بهت گیفت هم که بدن با طعم پسته‌اس،اونا فکر میکنن خوشحال شدی از اینکه تلاش کردن با یه طعم شیرین کام تلخ احتمالیت رو از شرایط کمی مطبوع‌تر کنن ولی خب در نهایت نمیدونن که تو طعم پسته دوست نداری. سوم،دلم براش تنگ خواهد شد. خیلی. خیلی زیاد. چهارم و الی آخر هم دلم برات تنگ خواهد شد.خیلی زیاد.
