فآش

پناه.

احتمالا یه جور خاصی همچین شبی خوندین که..
"امشب شهادت‌نامه ی عشاق امضا میشود"

تا خوب نشه زخمات،دست بر‌نمی‌دارم.

او پناهِ عالمین است..منتقم خون‌ِ حسین است.

وَ أَنْ يَرْزُقَنِي طَلَبَ ثَارِي (ثَارَكُمْ) مَعَ إِمَامٍ هُدًى (مَهْدِيٍّ) ظَاهِرٍ نَاطِقٍ بِالْحَقِّ مِنْكُمْ..

متحیر. [ م ُ ت َ ح َی ْ ی ِ ] :
سرگشته. سرگشته و آشفته و حیران و آواره و رانده از جای. آشفته و سرگردان و سرگشته و حیران و متعجب.

انا الیه راجعون،من باورم نیست.
من ماندم و سایه ای که دیگر بر سرم نیست.

تو علمدار و ما پدر از دست دادیم.

رفتی و برادرِ تو،بیچاره شده..

دیگه امشب انگاری واقعا شبِ "موهاتو که نامرتب کردی،روزِ منو شب کردی" باشه.

بهم حق بده بترسم، از فردا، از آینده. حق بده آب توی دلم تکون بخوره وقتی آسمون هرروز یه رنگه، بهم حق بده وقتی هرروز بلاتکلیف‌تر از دیروز سر روی بالش می‌ذارم. حق بده که فکرهام باعث گودی زیر چشمام و شلختگی موهام باشن. حق بده بهم. باور کن همین که بین همه‌ی این آشفتگی‌ها بهم حق بدی و بغلم کنی، برام کافیه. بذار حداقل توی بغل تو بلاتکلیف‌ترین آدم این سیاره باشم.

هی آدمیزاد! هر اونچه ازش میترسی رو با چشم هات میبینی و خب خوشبختانه یا بدبختانه همچنان زنده میمونی.

من حتی این دهه هم پرچم سه رنگ تورو بلند کردم.
آخه فقط زیر سایه ی "الله" این پرچم میشد غمِ این آقا و اولادش رو جار زد. فقط این پرچم بود که اسم ایران رو قشنگ‌تر کرد. وقتی که با نامی ترکیب شد. ایرانِ حسین.

چجوری اگه پیداشون کردم
بردارم با دستی که لرزونه؟

چجوری گلبرگ هاتو از روی خاک
پیدا کنه، چشمی که گریونه؟

اتفاقاً سید هر سال شب هشتم یه گل رز قرمز میاره، میگه میدونید «ارباً اربا» یعنی چی؟ و... روضه اش سراسر گُل‌ریزونه.