گاهی آن‌قدر توضیح می‌دهیم که دیگر نمی‌خواهیم فقط «فهمیده شویم»؛

می‌خواهیم مطمئن شویم دیگری همان تصویری را از ما ساخته که خودمان می‌خواهیم.
از سوءتفاهم می‌ترسیم،

از قضاوت شدن،

از اینکه بخشی از ما نادیده بماند یا اشتباه فهمیده شود.
پس دوباره توضیح می‌دهیم؛

جزئیات بیشتری اضافه می‌کنیم،

دلیل می‌آوریم،

و گاهی حتی برای احساسی که تجربه کرده‌ایم، از خودمان دفاع می‌کنیم.
اما حقیقت دشوار رابطه این است که

ما مسئولِ روشن و صادقانه بیان کردنِ خودمان هستیم،

نه مسئولِ تصویری که دیگری در ذهنش از ما می‌سازد.
دیگری ممکن است ما را آن‌طور که هستیم نبیند؛

ممکن است بخشی از ما را اشتباه بفهمد،

یا حتی روایتی از ما بسازد که با آنچه خودمان می‌شناسیم متفاوت باشد.
و شاید بخشی از بلوغ روانی،

تحمل همین ناتوانی باشد؛

اینکه بتوانیم خودمان را توضیح بدهیم،

اما اصرار نداشته باشیم حتماً همان‌طور که می‌خواهیم فهمیده شویم.
همه‌ی ما همیشه در ذهن دیگری،

آن کسی نیستیم که خودمان می‌دانیم هستیم.

و شاید لازم نباشد برای اصلاح این تصویر،

مدام خودمان را توضیح دهیم.

فرنوش افضلی‌فر
رواندرمانگر اگزیستانسیال

https://t.me/ExistentialMeaningTherapist