نیروی هوایی ایران هم در جنگ با عراق از تکنیک بمباران لیزری با F-4 ها استفاده میکرد. اهدافی مانند پلها از کاندیدهای استفاده از این نوع بمبها بودند. هر چند فکر نمیکنم خیلی گسترده از این تکنیک بهره گرفته شده باشد، اما استفاده شد. با اینکه بمباران لیزری بسیار تکنیک دقیقی بود اما در عین حال یکی از خطرناک ترین ماموریتها هم بود. خوبی آن این بود که برای زدن یک هدف ظریف یا خاص، لازم نبود چندین ماموریت انجام شود، اگر درست اجرا میشد یک بار حمله، اصابت را تضمین میکرد. مثلا حمله به پل باوارین (پل پشتیباین عراق در خرمشهر) که یک پل کم عرض بود با بمب های غیر هدایت شونده ساده نبود. تاکتیک اینگونه بود که یک فانتوم لیزر را روی هدف میتاباند (عموما کابین عقب آنرا کنترل میکرد) و فانتوم دیگری بمب را پرتاب میکرد. اما فانتومی که به عنوان نشان گذار لیزری (Designator) عمل میکرد باید خود را در موقعیت خطرناکی قرارداد میداد تا beam لیزری روی هدف حفظ شود. چنین شرایطی مانورهای فرار را تا لحظات اصابت غیر ممکن یا سخت میکرد. تنها یک خلبان کابین جلوی حرفه ای به همراه یک خلبان کابین عقب آموزش دیده میتوانست در عین مانور نسبی، لیزر را رو هم روی هدف حفظ کند (مثلا همزمان بنک (bank) بزند و لیزر بتاباند). برخی جنگنده های ایران در هنگام این ماموریت مورد حمله پدافند عراق قرار گرفتند. بعدا تکنیک بمباران های لیزری بسیار اصلاح شد و هنوز در کنار استفاده از GNSS یک روش کارآمد برای زدن اهداف است یه ویژه اهداف متحرک.

@Exciton_missile_program 🚀