دایناسور پردار و بال‌دار جدیدی از چین، نظریه‌های ما درباره تکامل پرندگان و دایناسورها را به چالش می‌کشد
پیدا کردن یک دایناسور پردار جدید در شمال‌شرقی چین، شواهد تازه‌ای در اختیار دانشمندان گذاشته است که نشان می‌دهد ویژگی‌های مرتبط با پرواز ممکن است در گروه‌های مختلف دایناسورهای پرنده‌مانند، به‌طور مستقل و از مسیرهای متفاوت تکامل یافته باشند.
این یافته بر پایه بررسی فسیلی استثنایی از یک دایناسور میکروراپتورین به دست آمده است؛ گروهی از دایناسورهای کوچک و شکارچی که بدنشان پوشیده از پر بوده و اندام‌هایی شبیه بال داشته‌اند. این فسیل در سازند زمین‌شناسی‌ای در چین پیدا شده که قدمت آن حدود ۱۴۵ تا ۱۰۰ میلیون سال برآورد می‌شود.
میکروراپتورین‌ها دایناسورهای شکارچی کوچک و پر‌داری بودند که شباهت زیادی به پرندگان داشتند و از خویشاوندان نزدیک پرندگان به شمار می‌رفتند. بیشتر فسیل‌های شناخته‌شده این گروه در شمال‌شرقی چین کشف شده‌اند. برخی از این فسیل‌ها نشان می‌دهند که میکروراپتورین‌ها روی اندام‌های جلویی و عقبی خود پرهای بلندی داشته‌اند؛ ویژگی‌ای که احتمال سازگاری آنها با پرواز را مطرح کرده است.
با این حال، هنوز مشخص نیست که این ویژگی‌ها نشان‌دهنده آغاز سازگاری‌های پروازی در گروه پراوِس ـ گروهی که پرندگان و میکروراپتورین‌ها را دربرمی‌گیرد ـ بوده‌اند یا اینکه ویژگی‌های مشابه در شاخه‌های مختلف، به‌طور مستقل تکامل یافته‌اند. شواهد موجود در حال حاضر بیشتر از فرض دوم حمایت می‌کنند.
آندره‌آ کائو، چیانگ جی، ژوری وانگ و همکارانشان گونه جدیدی را با نام علمی Norellraptor barsboldi معرفی کرده‌اند. این دایناسور در سازند جیوفوتانگ در بخش پایینی دوره کرتاسه، در استان لیائونینگ چین، پیدا شده است.
اسکلت کامل این جانور حدود ۵۷ سانتی‌متر طول دارد و بخش‌هایی از پوشش پرهای آن نیز به‌خوبی حفظ شده است.
بررسی فسیل نشان می‌دهد که این دایناسور هنگام مرگ دست‌کم سه سال سن داشته است. همچنین در بدن آن مجموعه‌ای از ویژگی‌های مرتبط با پرواز دیده می‌شود.
پژوهشگران سپس این ویژگی‌ها را در چارچوب یک درخت تکاملی با سایر اعضای این گروه مقایسه کردند. نتیجه نشان داد که حدود ۳۰ درصد از تغییرات کالبدشناختی شناسایی‌شده در روند تکامل میکروراپتورین‌ها، در دودمان منتهی به پرندگان نیز به وجود آمده‌اند.
اما یک نکته مهم وجود داشت؛ ترتیب ظهور این ویژگی‌های مشترک در دو دودمان یکسان نبود.
این یافته، این ایده را به چالش می‌کشد که میکروراپتورین‌ها و پرندگان یا یک دستگاه پروازی مشترک را از نیای مشترک خود به ارث برده‌اند، یا اینکه یک فرایند تکاملی و رشدی مشترک باعث شکل‌گیری توانایی پرواز در هر دو گروه شده است.
پژوهشگران نتیجه می‌گیرند که فشارهای انتخاب طبیعی متفاوت احتمالا در هر یک از این دودمان‌ها، ویژگی‌های مرتبط با پرواز را به شیوه‌ای متفاوت شکل داده‌اند.
برای مشخص شدن اینکه این الگوی تکاملی تا چه اندازه در میان دایناسورهای پرنده‌مانند گسترده بوده است، به کشف فسیل‌های بیشتر و همچنین شواهد دقیق‌تری درباره رشد استخوان‌ها و تغییرات رشدی این جانوران نیاز است.
#سام
🦖 @evolution_iran
Nature Communications (2026)
#تکامل_پرواز
#دایناسورهای_پردار
#میکروراپتورین
#تکامل
Post #2512
1.17K
