حکومت در روزها یا هفته‌های اول اعتراض‌ها در حال جمع‌آوری اطلاعات است:
اندازه واقعی اعتراض چقدر است؟اگر اعتراض‌ها خودبه‌خودی و بدون شبکه‌سازی پایدار به نظر برسند، حکومت ممکن است عمداً صبر کند چون اعتراضِ بی‌سازمان اختمالا خودش فروکش می‌کند و نیازی به پرداخت هزینه سرکوب نیست.
آیا محدود به یک قشر است یا در حال سرایت است؟
آیا دانشجویان، یا نیروهای درون حکومت به آن می‌پیوندند؟
و مهم ترین سوال آیا ظرفیت سازماندهی دارد یا فقط خشمِ لحظه‌ای است؟
همچنین یک مدل وجود دارد به عنوان مدل آستانه‌ها معروف است ک مردم برای پیوستن به اعتراض آستانه دارند؛ یکی با دیدن ۵۰ نفر می‌پیوندد، یکی با ۵۰۰۰ نفر، و یکی فقط وقتی ببیند پلیسی در کار نیست؛ بنابراین حکومت گاهی عمداً در ابتدا سرکوب نمی‌کند تا ببیند آیا جمعیت از یک نقطه بحرانی عبور می‌کند یا نه. اگر عبور نکرد، نیازی به خشونت نیست، اما اگر نزدیک شد، سرکوب ناگهانی برای شکستن اثر آبشاری محتمل می‌شود.
ممکن است حتی به‌جای سرکوب خیابان در روز اول، رهبران اگر در دسترس باشند، سازمان دهندگان، کانال‌های ارتباطی و گروه‌های هماهنگ‌کننده را خفه کنند؛
در ظاهر یک یا دو هفته مدارا دیده می‌شود اما در پشت صحنه، ظرفیت همبستگی در حال تخریب است و وقتی شبکه‌ها تضعیف شدند، سرکوباز طرفی، سرکوب فوری ممکن است هزینه‌های بین‌المللی ایجاد کند، تحریم، شکاف در نخبگان یا بدنه بوروکراسی یا امنیتی را مردد کند؛ بنابراین حکومت‌ها گاهی تلاش می‌کنند:
خیابانی کم هزینه‌تر می‌شود.
ابتدا اعتراض را بی‌اهمیت جلوه دهند، مثلا بگویند بخاطر مشکل اقتصادی قشر خاصی بود اگر نشد بعداً آن را امنیتی اعلام کنند و سپس سرکوب را توجیه کنند.
حکومت می‌داند که مشکل اصلی اعتراضات، هماهنگی پایدار است، پس می‌گذارد خستگی، ☢️اختلاف داخلی،☢️ ترس تدریجی و هزینه‌های فردی به‌مرور زمان جنبش را فرسوده کند؛ اگر این فرسایش جواب نداد، آن وقت با سرکوب شدیدتری وارد می‌شود وقتی که رسانه‌ها قاب لازم را ساخته‌اند، شبکه‌ها شناسایی شده‌اند و جامعه دچار تردید در موفقیت و خستگی مزمن شده است.
✊
پایان بخش سوم
قسمت بعد: راه فرار و گذر از حکومت توتالیتر چیست؟
🦖 @Evolution_iran