❔❕آیا حکومت های توتالیتر نمی‌دانند که سرکوب شدید می‌تواند خشم مردم را دو چندان کند؟

البته که می دانند، اما اینگونه محاسبه می کنند: خشمِ فردی، اگر نتواند به همبستگی بدل شود، خطری برای قدرت توتالیتر نیست.

مسئله برای نظام‌های تمامیت‌ خواه، صرفا حذف مخالفان نیست؛ مسئله از بین بردن امکان با هم بودن، امکان یکی شدن است.

در چنین نظام‌هایی، ترساندن افراد به‌ تنهایی هدف نیست؛ انزوای افراد هدف است، آدم تنها کاری ازش بر نمیاد.

اگر افراد نتوانند به یکدیگر اعتماد کنند، اگر ندانند دیگری نیز همان قدر نا راضی است، اگر هزینه ارتباط و هماهنگی بین افراد با هم به اندازه کافی بالا باشد، خشم فردی، خشم منفعل می ماند و به کنش جمعی تبدیل نمی‌شود.


این نظام‌ها همه جنبش ها را هم‌زمان سرکوب نمی‌کنند؛ بلکه فعال‌ترین و سازمان‌ یافته ترین جنبش ها را هدف می گیرند تا بقیه پیام را بگیرند. این روش، هزینه کنترل را کاهش می‌دهد.

توتالیتر می داند اگر لحظه‌ای عقب‌نشینی کند، سیل مطالبات آغاز می‌شود. در نتیجه سرکوب را کم‌ هزینه‌تر است.

حکومت می‌کوشد افراد را از هم جدا کند؛ اما با چه ترفندی ؟
بی‌اعتمادی، خبرچینی، کنترل رسانه، امروز هم قطع نت تا افراد را تنها کنند ،تنهایی موجب وحشت انسان می شود. این همان وضعیتی است که آرنت آن را انزوای توده‌ نامید

سرکوب، زمانی از نگاه حاکمیت کارآمد است که هماهنگی را ناممکن کند.

✊

پایان بخش دوم
قسمت بعد: چرا حکومت‌های اقتدارگرا سرکوب را با تأخیر آغاز می‌کنند؟ چطور الویت بندی می کنند.

🦖 @Evolution_iran