زبان معمولا اولین میدان نبرد است.
در دوران حکومت آلمان نازی، پیش از آنکه خشونت و نسل‌کشی فیزیکی شروع شود، زبان و واژه‌ها نقش کلیدی در انسان زدایی و آماده‌سازی جامعه برای پذیرش آن چه در هولوکاست رخ داد، ایفا کردند.
با واژه شروع شد تا هویتِ انسانی را از گروهی از مردم بگیرند: «اراذل»، «خائن»، «ضد ملت»، «غیرآریایی» «انگل»، «آفت»، «آلودگی» سپس همان واژه‌ها به اقدامات عملی راه یافتند: مصادره، تبعید، قتل.
در دنیای امروز، تجربه تاریخی نشان می‌دهد که برخی حکومت‌ها و جریان‌های سیاسی از همان تکنیک استفاده می‌کنند. ابتدا برچسب‌ها و القاب شکل می‌گیرند تا گروهی از مردم یا منتقدان «دیگران» جلوه کنند.
واژه‌هایی مانند «خائن»، «ضدانقلاب»، «اغتشاشگر»، «محارب» و.... بار روانی ایجاد می‌کنند و ذهن جامعه را برای پذیرش محدودیت‌ها و سرکوب آماده می‌کنند.
هر بار که یک کلمهٔ جدید برای تحقیر یا حذف ساخته می‌شود، باید پرسید:
چه چیزی قرار است مشروعیت پیدا کند؟ چه عملی قرار است از این واژه‌ها ناشی شود؟
واژه‌ها بی ضرر حتی کم ضرر هم نیستند. آن‌ها پیش درآمد عمل‌اند.
گوش بسپارید و همیشه بدانید که هر برچسب تازه، پیش درآمد واقعه ترسناکی است که ممکن است فردا رخ دهد.🤩
🦖 @Evolution_iran