ریچارد داوکینز : در برخی شرایط که نادر هم نیستند ، ژن خودخواه با واداشتن ارگانیسم به ایثارگری بقای خود را تضمین میکند. امروزه این شرایط را به خوبی شناخته اند و به دو مقولە اصلی تقسیم بندی کرده اند. اگر یک ژن چنان بدن تحت فرمان خود را برنامه ریزی کند که آن بدن به خویشان ژنتیکی اش نیکی کند، ژن از لحاظ آماری بخت بیشتری برای تکثیر خود مییابد. پس بسامد حضور چنین ژنی در خزانه ژنی آن قدر افزوده میشود که نیکوکاری به یک هنجار بدل میشود. یک نمونە واضح این گرایش، نیکی به فرزندان است، اما این تنها نمونە نیکوکاری نیست. مثلاً زنبورها، مورچه ها و موریانه ها، و تا حد کمتری برخی از مهره داران مانند کورموش ها، میرکتها و دارکوب های بلوط، جامعه هایی تشکیل میدهند که در آنها خواهر و برادرهای بزرگتر، هوای قوم و خویش های کوچکتر جامعە خود را دارند یعنی خویشانی را که با آنها ژن های مشترکی دارند. در حالت کلی، چنان که همکار فقیدم دبلیو دی هَمیلتون نشان داد، جانوران تمایل دارند مراقب اقوام خود باشند؛ از آنها دفاع کنند؛ منابع خود را با آنها قسمت کنند؛ خطرها را به آنها هشدار دهند، یا به شیوه های دیگر به خویشاوندان نزدیک خود نیکی کنند چرا که از لحاظ آماری، خویشاوندانِ جانور، ژن های مشترکی با خود او دارند.

ریچارد داوکینز ـ توهم خدا

کانال آثار پرفسور ریچارد داوکینز 🔻
🦭 @evolution_ir