کتابخانه‌ إشراق نجف‌آباد

•
•~═━⊰🍃🌼🍃⊱━═~•    


✨🌌 مووی مایند؛ سفری به دنیای ذهن و احساس

گاهی یک فیلم، دریچه‌ای تازه به دنیای درون ما باز می‌کند؛ جایی که انیمیشن، روان‌شناسی و خیال به هم می‌رسند. 🎬💙

📚 کتابخانه اشراق برگزار می‌کند:

کارگاه ترکیبی انیمیشن و روان‌شناسی

🗓 چهارشنبه ۲۲ مهر
🕖 ساعت ۱۹ تا ۲۲
📍 نجف‌آباد، خیایان ۱۵ خرداد شمالی کوچه ابراهیمی(۷۴)

با تسهیل‌گران:

🌱 طوبی نیکبخت
🌱 زهرا فاضل
🌱 میثم موسی‌عرب

💫 فرصتی برای تماشای انیمیشن از زاویه‌ای تازه و کشف لایه‌های پنهان ذهن و احساس.

#مووی_مایند #انیمیشن #روان‌شناسی #کتابخانه_اشراق #نجف‌آباد

•~═━⊰🍃🌼🍃⊱━═~•    

کتابخانه‌ی اشراق نجف‌آباد

👇👇👇

@eshraghlib

•
•~═━⊰🍃🌼🍃⊱━═~•


«ایمان؛ از مدینه تا مدرنیته»

(مقایسه‌ای میان دیدگاه حضرت امام رضا(ع) و جناب پُل تیلیش، الهی‌دان و فیلسوف مسیحیِ آلمانی‌‌تبار).

ایمان، واژه‌ای آشنا و در عین حال رازآلود است؛ هم در سنت دینی ما جایگاه بنیادین دارد، هم در فلسفه دین غرب محل تأمل عمیق بوده است.
نگاهی بیندازیم به دو روایت متفاوت اما مکمل از ایمان:

۱. امام رضا (ع):
"الإیمانُ عقدٌ بالقلبِ، و نُطقٌ باللّسانِ، و عملٌ بالأركانِ."
در این نگاه، ایمان سه‌بعدی است: دل، زبان و عمل. ایمان واقعی باید در قلب جای بگیرد، به زبان جاری شود، و در رفتار نمایان گردد. این نگاه، ایمان را نه فقط یک باور ذهنی، بلکه سبک زندگی می‌داند.

۲. پل تیلیش:
"ایمان، واپسین دل‌سپردگیِ انسان است."
او ایمان را تعهدی اگزیستانسیال می‌داند؛ انسان به چیزی دل می‌بندد که برایش معنای نهایی دارد. اگر آن چیز، فانی و محدود باشد، ایمانش به بی‌راهه رفته است. تیلیش همچنین تأکید می‌کند که ایمانِ اصیل، با شک آگاهانه همراه است، نه با تعصب کور.

نکته طلایی مقایسه:
هردو نگاه، ایمان را فراتر از ظاهر و شعار می‌دانند.
امام رضا(ع) بر تجلی ایمان در رفتار تأکید دارد، و تیلیش بر اصالت آن در عمقِ وجود. یکی ایمان را پیوند با حقیقت از طریق عمل می‌بیند، و دیگری آن را دل‌سپردگی راستین به حقیقت نهایی.


•~═━⊰🍃🌼🍃⊱━═~•   
 

کتابخانه‌ی اشراق نجف‌آباد

👇👇👇

@eshraghlib

•
•~═━⊰🍃🌼🍃⊱━═~• 

«تاب آوری و ...»

✍نعمت‌الله‌ فاضلی(جامعه‌شناس)
   


✅ من به‌تدریج فهمیده‌ام که تاب‌آوری بیش از آنکه ویژگی فرد باشد، رابطه‌ای اجتماعی است. آدم‌ها به تنهایی تاب نمی‌آورند. ما به کمک دیگران، به واسطه خاطرات مشترک، زبان مشترک، اعتماد و شبکه‌های اجتماعی تاب می‌آوریم.

🔻اما اینجا باید مراقب یک سوءتفاهم مهم باشیم. نباید تاب‌آوری را به توصیه‌ای اخلاقی برای قربانیان تبدیل کنیم: «قوی باش»، «تحمل کن»، «خودت را جمع کن» و «از بحران فرصت بساز». این سخنان گاهی بیش از آنکه کمک‌کننده باشند، بی‌رحمانه‌اند. زیرا همه انسان‌ها از امکانات برابر برای تاب‌آوری برخوردار نیستند. فقر، تبعیض، نابرابری، بی‌اعتمادی، فقدان حمایت اجتماعی و سیاست‌های نادرست می‌توانند ظرفیت تاب‌آوری یک جامعه را فرسوده کنند.

🔻بنابراین، اگر از تاب‌آوری سخن می‌گوییم، باید از مسئولیت اجتماعی برای ساختن شرایط تاب‌آوری نیز سخن بگوییم. جامعه‌ای تاب‌آورتر است که در آن انسان‌ها احساس کنند تنها نیستند؛ صدایشان شنیده می‌شود؛ آینده‌ای هرچند مبهم، اما ممکن وجود دارد؛ و در لحظه دشواری کسی یا نهادی هست که بتوانند به آن تکیه کنند.

✅ از این منظر، انسان‌شناسی برای من فقط دانشی برای شناخت فرهنگ‌ها نیست. انسان‌شناسی دانشی است برای دیدن انسان در لحظه‌هایی که زندگی شکننده می‌شود. برای دیدن آنچه در آمارها دیده نمی‌شود؛ برای شنیدن صداهایی که معمولاً در روایت‌های رسمی گم می‌شوند؛ و برای فهمیدن اینکه مردم چگونه در میان شکست‌ها، هنوز امکان ادامه دادن را پیدا می‌کنند.

🔻شاید مهم‌ترین درس تاب‌آوری همین باشد: زندگی همیشه با پیروزی ادامه پیدا نمی‌کند؛ گاهی با معنا ادامه پیدا می‌کند. و شاید وظیفه ما در برابر انسان‌هایی که از بحران عبور کرده‌اند، این نباشد که از آنها بخواهیم قوی‌تر باشند؛ بلکه باید کاری کنیم که تنها نباشند. تاب‌آوری، در نهایت، هنر تنها ماندن و دوام آوردن نیست؛ هنر دوباره ساختن امکان زندگی در کنار دیگران است.


•~═━⊰🍃🌼🍃⊱━═~•    

کتابخانه‌ی اشراق نجف‌آباد

👇👇👇

@eshraghlib

•
•~═━⊰🍃🌼🍃⊱━═~•    


«اسیرِ باور نباش»

✍دکتر غلام‌حسین ابراهیمی دینانی


عقل نور است. عقل توضیح می‌دهد که به چه باور دارم، چرا باور دارم.
اما صرفِ باور، کور است، چون چرایی در آن راه ندارد. با چنین شخصی  که می‌گوید من فقط باور دارم و چیزِ دیگری نمی‌خواهم، نمی‌شود حتی حرف زد و گفتگو کرد. اصلا نیازی نمی‌بیند که گوش بدهد.

چنین شخصی که «باور کور» دارد، وقتی از او سوال شود که «چرا باور داری؟» جواب می‌دهد که فضولی نکن! گوش نمی‌دهد. کتاب نمی‌خواند. تأمل نمی‌کند. اسیرِ باور است.

اسارت در باور بدتر است یا اسارت در زندان؟ شخصی که در زندان اسیر می‌شود بالاخره امید به آزادی دارد و روزی از زندان بیرون خواهد آمد اما کسی که در باورِ کورْ اسیر است، رهایی ندارد. و این چقدر اسارت وحشتناکی است. انسان تنها موجودی است که «چرا» دارد و چرا می‌گوید.

دو کلمه «چرا» و«چگونه» اساس پیشرفت است. علومِ تجربی از چگونگی‌ها می‌گوید و توضیح می‌دهد. فلسفه به چرایی‌ها می‌پردازد.


•~═━⊰🍃🌼🍃⊱━═~•    

کتابخانه‌ی اشراق نجف‌آباد

👇👇👇

@eshraghlib

•
•~═━⊰🍃🌼🍃⊱━═~•    

✍دکتر زهرا شیرازیِ مهر

آقای کاظمی وزیر آموزش و پرورش:
ما در آموزش و پرورش تمام هم و غم خودمان را به کار خواهیم گرفت تا اقامه‌ی نماز کنیم.

پ.ن:
تمرکز اولویت‌بخش وزارت آموزش و پرورش بر مناسک آیینی در محیط آموزشی، به‌جای تقویت زیرساخت‌های تفکر انتقادی و تربیت شهروندانی مطلع و دارای حقوق مدنی، نشانگر انحرافی راهبردی در سیاست‌گذاری کلان است که نتیجه‌ای جز گسست عمیق نسلی و وازدگی فرهنگی به همراه نداشته است؛ تحمیلِ ایدئولوژی به نهاد آموزش، نه تنها کارکرد اصلی آن را به عنوان کانون پرورش خرد و خلاقیت مختل کرده، بلکه با تولید پادگفتمانی واکنشی در میان دانش‌آموزان، آنان را به سوی طردِ باورهای دینی سوق داده است؛ از این رو، استمرار این رویکردِ قیم‌مآبانه در نهاد مدرسه، در تضاد مستقیم با خیرِ عمومی است و ضرورت دارد سکاندار آموزش کشور، به‌جای مهندسی عقیدتی، بر بازسازی استانداردهای آموزشی و تکریم کرامت انسانی متمرکز گردد تا از تشدید آسیب‌های روان‌شناختی و فرهنگیِ ناشی از تقابل ایدئولوژیک در کلاس‌های درس جلوگیری شود.

•~═━⊰🍃🌼🍃⊱━═~•    

کتابخانه‌ی اشراق نجف‌آباد

👇👇👇

@eshraghlib

•
•~═━⊰🍃🌼🍃⊱━═~• 


یک چشم اشک و یک چشم خون
✍آذر منصوری


حکایت امروز ما حکایت یک چشم اشک و یک چشم خون است؛ یک چشم اشک برای ایران و مردمی که زیر بار جنگ، بحران اقتصادی، فقر فزاینده و فرسایش امید، هر روز بیش از پیش رنج می‌برند و یک چشم خون برای سیاستی که اگر نتواند از این رنج بکاهد، اگر نتواند گرهی از کار مردم بگشاید و اگر نتواند میان جامعه و قدرت راهی برای گفت‌وگو و اصلاح باز کند، باید شجاعانه درباره شیوه بودن و ماندن خود تجدیدنظر کند.

سفره‌های مردم روزبه‌روز کوچک‌تر شده است. هزینه‌های زندگی افزایش یافته، قدرت خرید بخش بزرگی از جامعه تحلیل رفته و فقر، دیگر فقط مسئله گروه‌های به حاشیه رانده‌شده نیست؛ به زندگی بخش بزرگی از طبقه متوسط و فرودست جامعه راه پیدا کرده است. پشت هر عدد و نمودار اقتصادی، زندگی انسان‌هایی است که برای تأمین ابتدایی‌ترین نیازهای خود با دشواری بیشتری مواجه‌اند؛ خانواده‌هایی که از بسیاری خواسته‌ها و حتی نیازهای ضروری خود می‌گذرند و جوانانی که افق آینده را increasingly مبهم می‌بینند. در چنین شرایطی، سیاست اگر نتواند صدای این رنج را بشنود و برای کاستن از آن راهی بجوید، چه معنایی برای مردم خواهد داشت؟
امروز دوره یک‌ساله مسئولیت هیأت‌رئیسه جبهه اصلاحات به پایان رسید و مجمع عمومی باید درباره ترکیب هیأت‌رئیسه دوره پیش‌رو تصمیم می‌گرفت. من از مدت‌ها پیش تصمیم خود را برای کناره‌گیری از این مسئولیت گرفته بودم؛ نه از سر خستگی، نه به دلیل ملاحظات شخصی و نه از سر بی‌میلی به ادامه فعالیت سیاسی؛ بلکه از یک پرسش اساسی که همیشه برای من تعیین‌کننده بوده است: بودن من و هر فرد دیگری در یک مسئولیت، چه اثری برای ایران و جامعه ایران دارد؟
در مقطعی که کشور با بحران‌های پی‌درپی مواجه است، نمی‌توان صرفاً به حفظ موقعیت سیاسی یا تداوم حضور در ساختارهای رسمی دل خوش کرد. سیاست، اگر نتواند از رنج مردم بکاهد، اگر نتواند شکافی را ترمیم کند، اگر نتواند مانعی از سر راه منافع ملی بردارد و اگر نتواند برای جامعه امید و افق بسازد، باید شجاعانه درباره شیوه و حتی ضرورت ادامه آن شکل از سیاست‌ورزی تجدیدنظر کرد.
من این مسئله را حتی در بازجویی‌های پس از بازداشت بهمن‌ماه ۱۴۰۴ نیز صریح بیان کردم: اگر ما اصلاح‌طلبان عاملیت سیاسی نداشته باشیم، بودن من و «ما»ی نوعی در صحنه، نه‌تنها مرهمی بر زخم‌های این کشور و مردم آن نیست، بلکه ممکن است تنها «عرض خود ببریم و زحمت خلق را زیاد کنیم». پس از فاجعه ۱۸ و ۱۹ دی و سپس وقوع این جنگ نابرابر، این پرسش برای من جدی‌تر شد که آیا همچنان می‌توان با همان ادبیات، همان روش‌ها و همان ترتیبات پیشین، مدعی اثرگذاری بر آینده ایران بود؟
اما جنگ، پایان همه پرسش‌ها نبود؛ آغاز پرسش‌های بزرگ‌تری بود.
بازداشت اعضای هیأت‌رئیسه جبهه اصلاحات و وارد کردن اتهاماتی عجیب و سنگین به آنان، آن هم به دلیل بیانیه‌هایی که مضمون اصلی‌شان دور کردن کشور از جنگ، دفاع از منافع ملی، کاهش تنش و ترمیم شکاف دولت ـ ملت بود، این پرسش را عمیق‌تر کرد که در چنین شرایطی اساساً چه تعریفی از کنش سیاسی مسئولانه پذیرفته می‌شود. آیا تلاش برای حفظ ایران، کاستن از رنج مردم و جلوگیری از گسترش شکاف‌ها، می‌تواند جرم تلقی شود؟
با همه اینها، وضعیت بحرانی کشور و دغدغه‌ای که نسبت به ایران و مردم آن داریم، مانع از آن شد که در این مقطع مسئولیت را رها کنیم. ماندن، انتخابی شخصی نبود؛ نوعی ادای دین به ایران بود. اما ماندن به معنای ادامه دادن گذشته نیست. اگر قرار است اصلاح‌طلبی همچنان در سپهر سیاسی ایران معنا داشته باشد، باید بیش از هر زمان دیگری شجاعت بازاندیشی در خود را داشته باشد؛ در گفتمان، راهبرد، سازمان، شیوه کنش و مهم‌تر از همه، در نسبت خود با جامعه.
جامعه ایران تغییر کرده است. مطالباتش تغییر کرده، تجربه‌اش از سیاست تغییر کرده و میزان تحملش نسبت به وعده‌های بی‌اثر و کنش‌های کم‌نتیجه کاهش یافته است. اصلاح‌طلبی نمی‌تواند این تغییر را نادیده بگیرد و انتظار داشته باشد جامعه همچنان همان نسبت گذشته را با آن حفظ کند.
مسئله امروز ما فقط این نیست که چه کسی در هیأت‌رئیسه باشد یا نباشد. مسئله این است که آیا اصلاح‌طلبی می‌تواند دوباره عاملیت پیدا کند؛ آیا می‌تواند از یک نیروی عمدتاً واکنشی و ناظر، به نیرویی مؤثر برای کاهش رنج مردم، دفاع از منافع ملی، تقویت جامعه و بازسازی اعتماد عمومی تبدیل شود؟
حکایت ما همین است؛ یک چشم اشک برای ایران و مردمی که بیش از این تاب رنج ندارند و یک چشم خون برای فرصت‌هایی که از دست رفته و سرمایه اجتماعی‌ای که هر روز بیشتر فرسوده شده است. اما هنوز اگر ایران مسئله اصلی ماست، راه بسته نیست؛ راه از بازاندیشی صادقانه، بازسازی شجاعانه و بازگشت واقعی به جامعه می‌گذرد.

•~═━⊰🍃🌼🍃⊱━═~• 

کتابخانه‌ی اشراق نجف‌آباد

👇👇👇

@eshraghlib

سلسله نشست‌های تبیین اندیشه های آیت الله منتظری

نشست ششم :

ارائه : دکتر سیدعلی میرموسوی

موضوع: مسأله مشروعیت و گذار از ولایت به نظارت در اندیشه سیاسی آیت الله منتظری

زمان : چهارشنبه ۱۵ مهرماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۹:۰۰
مکان : قم - خیابان صفاییه کوچه ۳۹ پلاک ۳۹

▫️پخش زنده از صفحه اینستاگرام آیت الله منتظری

👇👇👇

https://www.instagram.com/ayatollah.montazeri?igsh=MWFpMGc0eGxzbXY1dQ==

🔸 فقیه دوراندیش

👇👇👇
http://t.me/va3moharam

•
•~═━⊰🍃🌼🍃⊱━═~•    


ما آدم‌ها یک سری‌مون هستیم که نیاز به عملِ زیبایی از درون داریم، مثلا:


بزرگ‌کردن عقل
تزریق شعور
بوتاکس اخلاق
کاشت ذوق
ساکشن کینه
برداشتن حسادت
لیفتِ امید 
پیوندِ حوصله 
تقویتِ ریشه‌های اندیشه 
تزریقِ انصاف 
برداشتنِ غبارِ تعصب 
درمانِ افتادگیِ مسئولیت‌پذیری 
جوان‌سازیِ وجدان 
کاشتِ نهالِ مهربانی 
ساکشنِ خودخواهی 
ترمیمِ شکستگی‌هایِ اعتماد 
پاک‌سازیِ ذهن از قضاوت‌هایِ عجولانه 
و لیزرِ عادت‌هایِ بدِ قدیمی...



و یکی از پزشکانِ باتجربه و حاذق، برای درمانِ بیماری‌های پیش‌گفته، مطالعه‌ی کتاب‌های خوب و هدفمند است.


•~═━⊰🍃🌼🍃⊱━═~•    

کتابخانه‌ی اشراق نجف‌آباد

👇👇👇

@eshraghlib

آدینه اشراق

طلیعه‌‌ وحی «جلسه دهم»

تفسیر نخستین آیاتِ نازل‌شده
بر قلب پیامبر مکرم اسلام

استاد:
دکتر محمد سلطانی رنانی
قرآن‌پژوه، مفسر قرآن
مؤلف کتاب تفسیری افنان و
عضو هیئت علمی دانشگاه اصفهان

جمعه ۱۰ مهر ۱۴۰۵
•┈✾~🍃🌺🍃~✾┈


📚کتابخانه‌‌ تخصصی‌‌قرآنی‌ اشراق‌ نجف‌آباد

@eshraghlib

مجلس بزرگداشت فقیه اهل بیت حضرت آیت الله سیدموسی شبیری زنجانی

پنجشنبه ۹ مهر ۱۴۰۵

بیانات استاد وحید نجفیان

موضوع: تکه هایی از کتاب جرعه ایی از دریا


🔸 کانال فقیه دوراندیش

👇👇👇

http://t.me/va3moharam

مجلس بزرگداشت فقیه اهل بیت حضرت آیت الله سیدموسی شبیری زنجانی

پنجشنبه ۹ مهر ۱۴۰۵

بیانات استاد مجتبی لطفی

موضوع : انتظارات جامعه از روحانیت و مرجعیت شیعه و بررسی دو نمونه از مراجع مردمی تقلید آیت الله منتظری و آیت الله شبیری زنجانی


🔸 کانال فقیه دوراندیش

👇👇👇

http://t.me/va3moharam

مجلس بزرگداشت فقیه اهل بیت حضرت آیت الله سیدموسی شبیری زنجانی

پنجشنبه ۹ مهر ۱۴۰۵

بیانات استاد غلامحسین قیصری

موضوع : مسأله تقلید بعد از فوت آیت الله شبیری زنجانی


🔸 کانال فقیه دوراندیش

👇👇👇

http://t.me/va3moharam

مجلس بزرگداشت فقیه اهل بیت حضرت آیت الله سیدموسی شبیری زنجانی

پنجشنبه ۹ مهر ۱۴۰۵

قرائت قرآن جناب آقای خسروی


🔸 کانال فقیه دوراندیش

👇👇👇

http://t.me/va3moharam