ДАНТЕНИНГ ЮБИЛЕЙИ
(Охири)

Файзулла билан Ҳожар дилидаги дардини тўкиб солган армани чолга бўшашиб қараб қолишди. Сўнгра қоровул чол:
– Йўқ, қардош, бугун бу ерда ҳеч қанақа юбилей бўлмайди. Янглишибсизлар. Эртага келинглар, – деди.
– Ахир мана бу ерга ўн биринчи май деб ёзиб қўйипти-ку, – деди Файзулла.
Қоровулнинг жаҳли чиқди:
– Ҳей, менга қара, қанақа одамсан? Ҳеч қанақа юбилей-пубилей йўқ, дедим-ку сенга, йўқ-да! Ҳеч ким йўқ, ҳозир иш тамом бўлади, ҳамма уйига кетади. Сизлар ҳам уйингларга боринглар.
Оёқ товуши эшитилди, мармар зиналардан кўзойнак таққан ёш йигит тушиб келаркан:
– Нима гап, Арестакес амаки? – деб сўради.
Қоровул чол энгашиб хиргойи қилганча чойнакдан банкага чой қуярди. Бошини кўтариб йигитга қаради.
– Қаёқдан билай? Юбилейга келдик дейди... Бугун ҳеч қанақа юбилей йўқ десам, ишонишмаяпти.
Йигит Файзуллага яқин келиб саломлашди, қўлидан таклифномани олиб, кўз югуртирди-да, кулди:
– Отахон, кимдир сизга ҳазил қипти. Дантенинг юбилейи бундан бир ҳафта илгари бўлиб ўтганди.
– Ахир... Бу ерда ўн биринчи май ёзилган-ку, – деди Файзулла.
– Буни кимдир қўл билан ёзиб қўйипти. Айтяпман-ку, ҳазиллашипти сиз билан... Хўп, хайр, соғ бўлинглар!
Қоровул ҳамон хиргойи қиларди:

Армани, ҳей армани,
Фойтуна миндир мани.

Файзулла билан Ҳожар кўчага чиқди. Файзулла хотинининг юзига қарай олмасди. Биларди, хотини ҳозир бобиллаб беради: “Бефаросат, галварс! Қачон сизни биров одам ўрнида кўрувди ўзи?! Ўзимам ҳайрон бўлувдим-а!” Аммо Ҳожар миқ этмади. Улар шу алпозда метро стансиясига келдилар.
– Метро, – деди Ҳожар.
– Ҳа, – Файзулланинг товуши бўғиқ чиқди. Унинг тумшуғи осилиб кетган, тунд эди. Кутилмаганда Ҳожар ғоят майинлик билан эркалаб деди:
– Балки, метрода сайр қилармиз-а, Файзулла?
Файзулла хотинининг бундай самимий гаплашганини аллақачон унутиб юборганди. Хотинига термилди.
– Хоҳласанг... майли... Сен ҳали метрога тушмаганмисан?
Бир зумлик сукутдан сўнг Ҳожар:
– Йўқ, бирон мартаям тушмаганман, – деди.
Файзулланинг лабларига табассум инди.
– Ундай бўлса, кетдик. Маза қиласан. Ўзга бир дунё дейсан. Худди эртаклардагидек.
Метрога киришди. Файзулла автоматга беш тийин ташлади.
– Ўт.
Ҳожар ўтди. Яна беш тийин ташлаб ўзи ўтди.
– Агар танга ташламасам ўтолмасдинг, ушлаб қоларди.
– Нималар деяпсан? Ростанми?
– Ҳа-ҳа, рост айтяпман, Ҳожар. Қара, мана бу ўзи юрадиган зина.
Ҳожар кулди.
– Вой, мунча ажойиб!
Хотинининг ҳайратланиши Файзулланинг дилини ёритиб, кўнглини кўтариб юборди. У худди тажрибали экскурсовод сингари метрони хотинига кўрсатар, тушунтирарди. Ҳожар ҳаммасидан таажжубланар, завқланар, кулгидан ўзини тиёлмасди.
Ҳожар эртага эҳтимол яна ўз ҳолига қайтиши – Файзуллани кўз очиргани қўймай жавраши, масхара қилиши мумкиндир. Аммо бугун уни хафа қилгиси келмади. Бокуда метро ишга тушгандан буён бозорга ана шу ер ости йўлидан бориб-келишини Файзуллага билдирмади.

(Тамом)

Маматқул ҲАЗРАТҚУЛОВ таржимаси