ДАНТЕНИНГ ЮБИЛЕЙИ
(Давоми)

Ра’но:
– Элдор, нега хафа бўляпсан? Суҳбатимиз эсингдами, беш-олти йилгача уйланмайман, дегандинг. Ўз режаларинг бор – Москвага борасан, ўқийсан, кинода ўйнайсан. Ким билади, ундан кейин яна нималарни кўнглинг тусаб қолади! Унгача, албатта, мени унутиб юборасан. Олти йил ичида нималар бўлишини ким билади? Менга эса яхши жойдан совчилар келди. Йигитни ҳам танийман. Ёмон одаммас. Кеча мен...
Элдор давомини эшитмади. Трубкани қўйиб, хонадан чиқиб кетди.

***
Сиёвуш билан Жаводни радиога, янги спектаклга таклиф қилишганди. Уларнинг овозини Элдор ёзиши керак эди. У студиянинг ёнидаги хонада – аппаратуранинг олдида эди. Сиёвуш билан Жавод эса студияда. Бу хонадан студиядаги одамлар кўриниб турар, аммо қалин ойналар овоз ўтказмас эди. Сиёвуш билан Жавод студияда ўтириб ўзаро аста, пичирлашиб гаплашарди. Улар бу хонада жуда кўп бўлишган, аммо ҳозир студиянинг кичик бир сирини унутишган эди. Гап шундаки, студиядаги микрофон ёниқ бўлса, ҳатто шивирлашиб гаплашилган гап ҳам қалин ойна ортидаги хонага юқори частотали овоз кучайтиргичлар орқали аниқ эшитилиб турарди. Студиядаги одам секин гапиряпман деб ўйлайди-ю, аслида овози қўшни хонада баланд янграётганини билмайди.
Cиёвуш билан Жавод театр, янги спектакл, премера хусусида суҳбатлашди. Элдор уларнинг олди-қочди гапларига э’тибор қилмай тасмаларни, жиҳозларни ёзишга тайёрларди. Кутилмаганда студияга эшитилаётган суҳбат Элдорнинг диққатини тортди.
Cиёвуш дерди:
– Йўғ-э?! Рост айтяпсанми? Наҳотки у Кабирлинскийнинг ўғли бўлса?
– Нима, билмасмидинг.
– Йўқ, қаердан билай?.. Бу менинг талабам...
– Энди билиб қўй бўлмаса. Яқинда унинг олдида Кабирлинскийни ҳақорат қилибсан. Чол сендан қаттиқ ранжиб юрипти.
Улар кулишди.
– Кабирлинский бошқа одам, – деди Сиёвуш.
– Қайси куни мени тўхтатиб, илтимос қилди: “Сиёвушга айтиб қўй, мени кўп хафа қилавермасин”, дейди. Яхши эсимга тушди, ҳамиша айтаман дейман-у, сени кўрганимда ёдимдан кўтарилиб қолади. Кабирлинский унвондан умидвор. “Яқинда олтмишга кираман, Сиёвушга тайинласанг, мени бирон-бир унвонга тақдим этса”, дейди.
– Тепакал, соч чиқариш йўлини билса – аввал ўзининг бошини сийларди, демадингми.
Кулишди.
– Шунақа дедим. Шундай китлар, титанлар борки, ҳеч қанақа унвон йўқ, сен бўлсанг... Туя ҳаммомни ҳавас қилган экан, дедим... Кулги, ҳазил, ҳазилу, Сиёвуш, бир томондан бечорага одамнинг раҳми келади. Кекса одам... Балки ўзаро тўпланиб, кичкинагина бўлса ҳам унинг юбелейини нишонлармиз-а, нима дединг? Фахрий ёрлиқ топширамиз, пул йиғиб бирон нима совға қиламиз. Вассалом.
– Қилса бўлади, қийин эмас, – рози бўлди Сиёвуш. – Аммо биласанки, иштаҳа овқатни кўрганда очилади. Ёрлиқ берсанг, энди маошимни ошир, бош ролни бер, дейди.
– Йўқ, Кабирлинский унақалардан эмас. Беозор, мўмин-қобил одам. Сурбетлик қилмайди: ўз ўрни, мавқеини билади. Аммо у нимага ҳаракат қилаётганини тушундингми?.. Театрда кичкинагина юбилейини ўтказишимизни истайди, бечора. Ёру биродарлари, қариндош-уруғларини чақириб, хумордан чиқишни, лаззат олишни орзу қилади.

(Давоми бор)