بهش گفتم می‌دونی؟ مسئله در ناراحت نکردن دیگری نیست، مسئله در حساس بودن نسبت به ناراحتی دیگریه. چون توی زندگی نمی‌شه انتظار داشت هیچوقت دیگری ناراحتت نکنه ولی اگر نسبت به ناراحتیت حساسیت داشته باشه، سعی می‌کنه خیلی کمتر پیش بیاد و اگر پیش اومد کم و کوچیک نمی‌شمارتش و درقبالش کارهایی انجام می‌ده که تو احساس کنی برطرف شده. اینارو که گفتم بیشتر نگاهش کردم‌. توی چشم‌هاش خیلی چیزی پیدا نبود ولی وقتی حرف می‌زد مشخص بود تا حالا کسی نسبت به غمش حساس نبوده. آدمی چه تنها می‌شه اینطور وقت‌ها.