#طب_اورژانس در کشورهای مختلف
#هند

اگرچه بخش‌های سوانح بیمارستانی (casualty departments) از دهه 1970 در بیمارستان‌های هند وجود داشتند ولی فکر ایجاد یک تخصص مستقل از دهه 1990 در هند شکل گرفت. بخش خصوصی نیز در تحول کمک کرد؛ برای نمونه، نخستین بخش اورژانس خصوصی هند به سبک آمریکایی در بیمارستان Sundaram Medical Foundation در چنای در اواخر دهه ۱۹۹۰ راه‌اندازی شد . در سال‌های اخیر، با توجه به جمعیت بالا، تصادفات زیاد، نیاز به مراقبت فوری حاد و سیاست‌های بهداشت عمومی، توجه به اورژانس بسیار افزایش یافته است. تخصص طب اورژانس در هند در تاریخ ۲۱ جولای ۲۰۰۹ به‌عنوان صد و سی‌امین رشته تحصیلات تکمیلی پزشکی توسط سازمان نظام پزشکی هند به رسمیت شناخته شد. در سیستم آموزشی هند معمولا مدارک تخصصی به دو شکل MD و DNB داده میشود. MD مربوط به مراکز دانشگاهی و DNB مربوط به مراکز غیر دانشگاهی و خصوصی که تحت پوشش سازمانی ملی هستند. طب اورژانس توسط هر دو مسیر قابل ارایه می باشد. مدت دوره در هند سه ساله است و طبق امار سال 2025 بیش از 500 جایگاه رزیدنتی در سرتاسر هند وجود دارد. با توجه به جمعیت میلیاردی هند نیاز به افزایش تعداد متخصصان طب اورژانس به شدت احساس می شود. مثل کشور انگلستان بخش های اورژانس بخش سوانح و اورژانس نامیده می‌شوند (Accident & Emergency). خدمات اورژانس پیش بیمارستانی در بسیاری از نقاط هند هنوز به‌صورت کامل پوشش داده نشده‌اند؛ مشکلات زیرساخت، انتقال سریع، استانداردهای مراقبت و نیروی متخصص وجود دارد. با توجه به جمعیت زیاد و مناطق روستایی و دوردست، سیستم مراقبت اورژانس در هند هنوز در ابتدای راه توسعه خود قرار دارد. انجمن طب اورژانس هند (Society for Emergency Medicine, India - SEMI) در سال 1999 و مجله آن (Journal of Emergencies, Trauma, and Shock - JETS) در سال 2008 تاسیس شده است.

ادامه دارد ....

@emedupdates