#طب_اورژانس در کشورهای مختلف
#فرانسه

داستان این رشته در فرانسه مسیر نسبتا متفاوتی دارد. تا مدت‌ها اورژانس در این کشور فقط به عنوان «وظیفه مشترک بین تخصص‌ها» در نظر گرفته می‌شد. فرانسه از دهه 1960 سیستم پیش بیمارستانی پیشرفته ای داشت. اما بخش اورژانس توسط تخصص های دیگر اداره میشد. در دهه 1990 بحث جدی در مورد ایجاد رشته مستقل طب اورژانس درگرفت اما سایر تخصص ها با آن مخالفت کردند. انجمن طب اورژانس فرانسه با نام مخفف SMFU (Société Française de Médecine d’Urgence) در سال 1996 با هدف رشد و توسعه رشته طب اورژانس در فرانسه راه اندازی شد. مجله رسمی این انجمن در سال 2011 با نام Annales Françaises de Médecine d’Urgence (AFMU) تاسیس شد. مرکز تماس و تنظیم منابع فوریت با نام مخففSAMU (Service d’Aide Médicale Urgente)سالها قبل (1968 )در فرانسه وجود داشت. انجمن حرفه ای این تشکیلات در سال 1975 تشکیل شده بود. بگذارید قبل از اینکه به ادامه بحث بپردازیم به یک فرق اساسی در سیستم ارایه مراقبتهای اورژانس در فرانسه با کشورهای انگلیسی زبان بپردازیم.

همانطور که قبلا گفتیم در فرانسه از دهه 60 میلادی سیستم پیش بیمارستانی پیشرفته ای شکل گرفته بود. شعار این سیستم این بود که بجای اینکه بیمار به بیمارستان آورده شود، امکانات کامل بیمارستان باید بالای سر بیمار در محل آورده شود. این سیستم که بعدها در آلمان و سایر کشورها مثل بلژیک، سوییس و اتریش هم شکل گرفت به سیستم فرنکو-ژرمن (Franco-German model) معروف شد. در این مدل پس از تماس بیمار با مرکز تماس اورژانس ( همان SAMU) تیم هایی به نام SMUR (Service Mobile d’Urgence et de Réanimation) که شامل پزشک عمومی یا متخصص، پرستار و راننده با تجهیزات کامل بیمارستان شامل مراقبتهای های راه هوایی و تجویز داروهای پیشرفته مثل ترومبولیتیک به محل اعزام میشوند و درمان بیمار شروع میشود. یا بیمار همانجا مرخص میشود و یا به بیمارستان اعزام می گردد. در بیمارستان بخش های اورژانس SAU (Service d’Accueil des Urgences) نامیده میشوند و وظیفه درمان بیماران اعزام شده توسط تیم های SMUR را بعهده دارند. در نتیجه تعداد بسیار کمی بیمار بصورت مراجعه شخصی به اورژانس بیمارستان مراجعه می کنند و اغلب بیماران از طریق تماس با مرکز SAMU وارد زنجیره مراقبتهای اورژانس می شوند. شعار این سیستم: « جان بیمار را با درمان درست در دقیقه‌های اول نجات بده، نه فقط با رساندن سریعش به بیمارستان» و در مقابل، مدل انگلو-امریکن فرض می‌کند که ثبات نسبی و انتقال سریع کارآمدتر است.

مزایای سیستم فرنکوژرمن: کیفیت مراقبت بالاتر در مرحله اولیه، کاهش آسیب ثانویه ناشی از تأخیر در درمان (مثلاً در شوک یا تروما) و اعتماد اجتماعی بالا به سیستم بیمارستانی است و اما معایبش هم جدی‌اند: هزینه سنگین (پزشک در هر تیم)، نیاز به آموزش طولانی و نیروی انسانی زیاد و دشواری پوشش مناطق روستایی وسیع، گاهی تأخیر در انتقال بیمار به دلیل ماندن طولانی در صحنه، محدودیت برای پیاده‌سازی در کشورهای پرجمعیت یا فقیر.

در دهه اخیر، بعضی از کشورها (مثل بریتانیا و استرالیا) مدل هیبریدی ساخته‌اند: در موارد بحرانی (تروما یا قلبی) پزشک همراه آمبولانس می‌فرستند، ولی در اکثر تماس‌ها تیم پارامدیک عمل می‌کند.

حال برگردیم به بحث اصلی مان: سرانجام در سال 2016 بالاخره تخصص طب اورژانس (DES Médecine d’Urgence) در فرانسه به رسمیت شناخته میشود. و اولین دوره های رزیدنتی 5 ساله طب اورژانس از سال 2017 در فرانسه آغاز می گردد. این تخصص هم در بیمارستان ها ( در بخش SAU) و هم در تیم های SMUR کار خواهند کرد. در حال حاضر در حدود 35 برنامه رزیدنتی فعال طب اورژانس در فرانسه وجود دارد.

فرانسه نسبتاً دیر تخصص اورژانس را رسمی کرد ، اما مدل آموزشی آن بسیار دقیق و متمرکز بر پیش‌بیمارستان است. سامانه SAMU/SMUR که از دهه ۶۰ وجود داشت، ستون عملی این آموزش است و بسیاری از کشورها (ازجمله بلژیک، تونس، مراکش و حتی برزیل) از آن الگوبرداری کرده‌اند. امروزه فرانسه یکی از کشورهایی است که طب اورژانس را یکپارچه بین بیمارستان و میدان آموزش می‌دهد، چیزی که در آمریکا یا کانادا کمتر دیده می‌شود.

ادامه دارد ....
@emedupdates