#طب_اورژانس در کشورهای مختلف
#کانادا

پس از آمریکا توسعه یافته ترین سیستم طب اورژانس در کانادا بوجود امده است. در کانادا تا پیش از دهه۱۹۷۰ چیزی به نام پزشک اورژانس وجود نداشت. بخش‌های اورژانس معمولاً توسط پزشکان عمومی، جراحان در چرخش، یا پزشکان داخلی بصورت پاره وقت پوشش داده می‌شدند. در اوایل دهه ۱۹۷۰، چند بیمارستان آموزشی در تورنتو، مونترال و وینی‌پگ شروع کردند به راه‌اندازی بخش‌های مستقل اورژانس با مدیران تمام‌وقت. در همین دوره، بحث بر سر این بود که آیا «اورژانس» باید زیرمجموعه‌ای از جراحی باشد، یا تخصصی مستقل. در 1977 دانشگاه کوینز اولین برنامه رزیدنتی ساختارمند طب اورژانس را تاسیس کرد. در همان سال، تیمی به رهبری دکتر یان استیل (که بعدها سیستم Canadian CT Head Rule را طراحی کرد) از نخستین پیشگامان آموزش آکادمیک اورژانس بود. در اواخر دهه ۷۰، دیگر تقریباً تمام بیمارستان‌های بزرگ شهری کانادا بخش اورژانس ۲۴ساعته داشتند؛ اما هنوز رشته‌ای رسمی نبود. در 1983 گروهی از پزشکان کانادایی انجمن حرفه‌ای خود را تشکیل دادند که بعدها به نام انجمن پزشکان اورژانس کانادا (Canadian Association of Emergency Physicians - CAEP) شناخته شد. هدفشان، همگرایی برنامه‌های آموزشی و تدوین استانداردها بود. در 1988 کالج سلطنتی پزشکان و جراحان کانادا (RCPSC) طب اورژانس را به عنوان یک تخصص مستقل و رسمی به رسمیت شناخت. دوره طب اورژانس در کانادا 5 ساله است و در صورتیکه که رزیدنت قبلا تخصص پزشکی خانواده را اخذ کرده باشد می تواند با گذراندن یک دوره 3 ساله مدرک تخصصی طب اورژانس را بگیرد. در 1991 کالج پزشکان اورژانس کانادا از اعضای موسس فدراسیون بین المللی طب اورژانس (IFEM) شد. مجله Canadian Journal of Emergency Medicine در سال 2003 تاسیس شده است. پزشکان اورژانس کانادا مثل یان استیل در شکل‌گیری پزشکی مبتنی بر شواهد (EBM) در اورژانس نقش عمده ای داشتند و الگوریتم های تصمیم گیری زیادی مثل Ottawa Ankle Rule حاصل فعالیت آنهاست. حدود 35 برنامه رزیدنتی در سرتاسر کانادا فعال است و بیش از 1000 رزیدنت مشغول تحصیل اند.

ادامه دارد ...
@emedupdates