#خودکشی در کادر درمان: چه می‌دانیم، کجا ایستاده‌ایم، چه باید کرد؟
دکتر سیدحسینی

بخش اول

👈 مقدمه
خبرهای گاه‌به‌گاه از خاموشی خودخواسته‌ همکاران پزشک و پرستار، دل‌مان را می‌لرزاند. نه فقط به‌خاطر تلخی حادثه، که به‌خاطر پرسشی که بی‌پاسخ می‌ماند: چگونه کسی که سال‌ها به زندگی دیگران امید بخشیده است، خود در بی‌امیدی فرو می‌رود؟
باور این واقعیت دشوار است و اندوه آن، فراتر از واژه‌ها. چنین خبرهایی یادآورند که پشت روپوش سفید، انسانی ایستاده که رنج می‌برد، می‌ترسد، و به پناه نیاز دارد. هر بار که چنین خبری می‌شنویم، باید بیش از پیش به خود و همکارانمان گوش دهیم؛ چرا که هیچ درمانگری نباید در لحظه فروپاشی، تنها بماند.
اجازه بدهید حقیقتی را بی‌پرده بگوییم؛ پزشک یا پرستاری که در سکوت فرو می‌پاشد، فقط قربانی ضعف شخصی نیست، قربانی سیستمی است که انسان را به ماشین مراقبت تبدیل کرده و گاه فراموش می کند که ماشین هم باید نگهداری شود.
فرسودگی شغلی و خودکشی در میان کادر درمان، مسئله روان‌شناسی فردی نیست؛ این بحران، نتیجه ترکیب خطرناک بی‌توجهی مدیریتی، فرهنگ شرم و ترس از برچسب زنی روانی و سیاست‌های ناسازگار با فیزیولوژی انسان است.
ما سال‌ها پزشکان را به قهرمان‌هایی تبدیل کردیم که حق خستگی و ترس نداشتند. اما قهرمان‌سازی، انسان‌زدایی است. هیچ‌کس تا ابد نمی‌تواند در نقش ابرپزشک بماند وقتی خواب ندارد، حمایت ندارد، و از درد همکارش هم می‌ترسد حرف بزند.
امروز اگر سیستم درمانی می‌خواهد زنده بماند، باید یاد بگیرد همان‌قدر که از بیمار محافظت می‌کند، از درمانگر هم محافظت کند.
پاسخ این بحران، در شعار و کمپین احساسی نیست؛ در ساختار، سیاست، و شجاعت مدیریتی برای بازطراحی فرهنگ کار است.
هر بیمارستانی که مجموعه برنامه های سلامت روان پرسنل را اجرا می کند از فروپاشی آینده پیشگیری می‌کند. این کار نه تجمل است و نه لطف؛ وظیفه اخلاقی و حرفه‌ای است. درمانگرانی که سلامت روان‌شان محترم شمرده می‌شود، درمانی انسانی‌تر، ایمن‌تر و مؤثرتر ارائه می‌دهند.
ما باید تصمیم بگیریم: آیا می‌خواهیم نظام سلامت‌مان، بر ستون‌های فرسوده از جان آدم‌ها بایستد، یا بر پایه فرهنگی که می‌گوید: زندگی درمانگر، بخشی از درمان است.

👈 سوالات:
میدانیم که مقدمه این مطلب برای وجدان های بیدار بسیار تکان دهنده بود، اما اجازه بدهید کمی از احساسات و هیجان فاصله بگیریم و
بدون قضاوت سعی کنیم به سوالاتی که ممکن است ذهن بسیاری از ما را به خود مشغول کرده پاسخ دهیم.
1ـ از نظر آماری بررسی داشته باشیم تا ببینیم آیا خطر خودکشی در جامعه پزشکی بیشتر از سایر اقشار جامعه هست؟
2ـ اگر هست در چه رشته ای بیشتر است و تحت تاثیر چه عواملی قرار دارد؟
3ـ چه باید کرد که این خطر کمتر و کمتر شود؟
4ـ وظیفه ما در قبال همکارانمان چیست؟

در این مطلب حداکثر سعی مان بر این است که پاسخها مبتنی بر شواهد باشد و مراجع مطمئنی هم برای مطالعه بیشتر معرفی کنیم. امیدواریم که با مطالعه کامل و دقیق این مطلب چه در جایگاه مدیر سیستم سلامت، چه پزشک و چه پرستار سعی کنیم کیفیت زندگی بهتری را برای همکاران عزیزمان فراهم کنیم.

@emedupdates