در چهار ساعت آخر شیفت روند دیدن بیمار با خبر وقوع فاجعه ای در شهر تغییر می کند. سیستم تریاژ بحران فعال می شود. کلیه بیماران سرپایی منتظر در تریاژ به درمانگاه پزشکی خانواده منتقل میشوند، در هر اتاق که قبلا یک بیمار پذیرش می شده قرار می شود که چهار بیمار پذیرش شوند. وسایل جاگیر حتی دستگاه های اولتراسوند از اتاق های درمان حاد خارج می شوند و جای خود را به وسایل جیبی و پروبهای باترفلای (Butterfly Probes) می دهند. سیستم پرونده الکترونیک بصورت کلی خاموش می شود و جای خود را به سیستم سنتی و شفاهی و برچسب گذاری می دهد تا همه چیز سریع اتفاق بیفتد. گروه جراحی در اینجا در کنار گروه طب اورژانس کار تعیین تکلیف نهایی بیماران که به اتاق عمل یا بخش منتقل شوند را انجام می دهند. ساعت 7 شب که قرار است شیفت صبح به پایان رسد پرسنل می مانند و شیفت شب هم کمی زودتر می آیند و با هم تا چند ساعت آینده قرار است بیش از 100 بیمار ترومایی را اداره کنند. بسته های مخصوص تجهیزات که از قبل در محفظه های مخصوص و پلمب تدارک دیده شده به بخش اورژانس آورده شده و در یکی از اتاقها انبار می شود و در صورت اتمام جایگزین می شود. گرچه در مواردی دکتر رابی از پروتوکل بحران خارج شده و یکی از بیماران را به دلیل آشنا بودن و احساس وظیفه در قبال خانواده بیش از حد احیا می کند اما همکاری تیمی همه پرسنل بخش اورژانس و سایر بخشهای بیمارستان در اینجا بی نظیر است و گرچه در شرایط کنترل شده دوربین و کارگردان هست اما به عنوان مدل و نمونه اداره بحرانهای بیمارستانی می تواند مورد توجه و استفاده افراد ذیربط قرار گیرد. در بحران آنچه اهمیت دارد این است که منابع در دسترس، در اختیار بیشترین تعداد بیمار قرار گیرد و همیشه اولویت با نجات جان تعداد بیشتری از بیماران هست. به همین دلیل هست که اساسا اگر کسی علایم حیاتی در بدو ورود ندارد برچسب سیاه می خورد و بر خلاف پروتوکل های معمول اداره بیمار، تحت احیا قرار نمی گیرد.
@emedupdates