ما دوره سختی را پشت سر گذاشته ایم. جهان از 2019 تا 2023 درگیر پاندمی کوید 19 بود. تعدادی از ما دوست، همکار و یا اعضای خانواده خود را از دست داده ایم و دچار اثرات بلندمدت جسمی و روحی ناشی از این پاندمی هستیم. دکتر رابینویچ نیز همکار و استاد خود (دکتر آدامسون) را از دست داده و گرچه در این سریال اطلاعات زیادی از ارتباط بین این دوشخصیت داده نمی شود اما متوجه میشویم که ارتباط عمیقی بین این دو همکار وجود داشته و مرگ وی ترومای زیادی به دکتر رابی وارد کرده است و در جای جای سریال فلاش بک های کوتاهی را به زمان بستری دکتر آدامسون می بینیم و بخصوص وقتی رابی وارد اتاقی می شود که همکارش در آن ساعات پایانی عمرش را می گذرانده برای لحظاتی ارتباط خود با واقعیت را از دست می دهد. دکتر رابی تلاش زیادی می کند که اثرات این تروما بر عملکردش در شیفت تاثیر نگذارد و همین باعث می شود او کامل ترین فرد در این بخش به عنوان رهبر باشد، همانطور که از او و موقعیتش انتظار می رود. هر چقدر از شیفت که می گذرد متوجه تزلزل بیشتر شخصیتی در وی میشویم بطوریکه در اواخر شیفت سنگین فرسودگی از عمق چهره وی پیداست اما پس از یک ملاقات دوستانه با همکارانش در بیرون از بیمارستان، دوباره استوار قدم به راه خانه می گذارد تا این مسیر ادامه پیدا نماید. مجموعه اتفاقاتی که در شیفت می افتد، جانهایی که از دست می رود، خشونتهایی که رخ می دهد همه و همه برای فروپاشی روانی یک انسان زمینه لازم را فراهم می کنند، اما جانهایی که نجات می یابند، دوستی ها و همکاریهایی که بین اعضای تیم اتفاق می افتد مثل نیروی عکس العملی که طبق قانون سوم نیوتون برابر ولی در خلاف جهت هست تعادل را برقرار می کند و اگر چنین تعادلی برقرار نباشد حقیقتا اورژانس جای سختی برای بقا خواهد بود. توجه ویژه به این برگردانها برای تمام کسانی که در اورژانس کار می کنند ضروری است. همچنین برای تمام مسئولین عرض می کنم که توجه ویژه باید به پرسنل اورژانس و حمایتهای روحی روانی آنها داشته باشند.
@emedupdates