نمی‌دونم اجراش می‌کنه یا نه، اما همین گفت‌وگو بهم نشون داد که می‌شه دربارهٔ خودِ تدریس هم با استاد حرف زد.


من خودم معلمم و خوب می‌دونم یاد دادن کار راحتی نیست. این رو هم می‌دونم که دانشجو باید بیرون از کلاس کلی زحمت بکشه. اما وقتی می‌رم سر کلاس، چیزی که واقعاً از استاد می‌خوام صرفاً «اطلاعات» نیست. برای گرفتن اطلاعات، کتاب هست، مقاله هست، حتی می‌تونم از هوش مصنوعی بخوام مطلب رو برام باز کنه و تمرین بسازه. چیزی که بیرون از کلاس به‌سختی می‌تونم برای خودم بسازم، حضور آدمیه که کارش رو بلده و وقتی دارم فکر می‌کنم، می‌فهمه کجا گیر کردم و کمکم می‌کنه بهتر استدلال کنم.



راستش توقع داشتم در دانشگاهی مثل بوکونی، این بخش از آموزش خیلی پررنگ‌تر باشه. تا اینجای کار و در کلاس‌هایی که تجربه کردم، تفاوت بزرگی با همون شیوهٔ قدیمیِ «نشستن و گوش دادن» ندیدم. شاید هنوز برای قضاوت نهایی زود باشه و چیزهایی تغییر کنه؛ اما ماجرای امروز برای من فقط دربارهٔ اسلایدهای شلوغ نبود. دربارهٔ این بود که چرا حتی پرسیدنِ سؤالی مثل «می‌شه اینجا بهتر یاد گرفت؟»، گاهی به نظر خودمون هم زیادی جسورانه میاد.