🔹آرنو برتران:

یک نکته تاریخی جالب که امروز یاد گرفتم: سان یات-سن و همسرش سون چینگ‌لینگ، که هر دو از چهره‌های افسانه‌ای و بنیان‌گذار چین مدرن هستند (سون چینگ‌لینگ رئیس افتخاری جمهوری خلق چین بود و پرتره سان یات-سن هنوز در روز ملی در میدان تیان‌آن‌من نصب می‌شود)، فقط به زبان انگلیسی با یکدیگر صحبت می‌کردند!

دلیلش این بود که او به گویش شانگهای و سان یات‌سن به گویش کانتونی صحبت می‌کردند که برای یکدیگر قابل فهم نبودند.

با این حال، هر دوی آن‌ها به زبان انگلیسی مسلط بودند؛ زیرا هر دو در مدارس انگلیسی‌زبان تحصیل کرده بودند: سون چینگ‌لینگ در کالج وسلیان در جورجیا، و سان یات‌سن در هاوایی و هنگ‌کنگ بریتانیاییِ آن زمان.

در واقع، جالب‌توجه اینکه وقتی در سال ۱۹۸۱ و در بستر مرگ به سون چینگ‌لینگ تصمیم پولیتبورو (دفتر سیاسی حزب کمونیست) برای پذیرش او به عنوان عضوی از حزب کمونیست را اطلاع دادند، ابتدا این خبر را به زبان ماندارین (که او هرگز در آن مسلط نشده بود) و سپس دوباره به انگلیسی به او اعلام کردند تا متوجه شود.

همه این‌ها نشان می‌دهد که یکپارچگی زبانی چین چقدر پدیده جدیدی است: در واقع این یکی از دستاوردهای بزرگ این کشور محسوب می‌شود.

چین از زمان دودمان چین «یک خط نوشتاری» داشته، اما «یک تلفظ واحد» دستاوردی بسیار متاخر است؛ تا همین چند دهه پیش، مردم مناطق مختلف اغلب نمی‌توانستند هنگام صحبت کردن یکدیگر را بفهمند.

تا جایی که حتی «پدر ملت» و «مادر ملت» چین هم نمی‌توانستند به زبان ملی با یکدیگر گفتگو کنند!

https://fxtwitter.com/RnaudBertrand/status/2109183469616255340?s=20

🔻پیوند به این فرسته در X:
https://x.com/FGhoddoussi/status/2109302443272008003?s=20
@BetweenDichotomies