انیشتین چی میگه؟؟؟🌏

فرض کنیم یک تمدن فوق‌پیشرفته در آینده بتواند یک جهان کامل را شبیه‌سازی کند؛ نه فقط منظره و فیزیک، بلکه موجوداتی که داخل آن جهان آگاهی واقعی دارند.

در این صورت یک سؤال عجیب مطرح می‌شود:

اگر ما هم در چنین جهانی باشیم، آیا آگاهی ما همان چیزی است که سازندگان شبیه‌سازی می‌خواستند مطالعه کنند؟

یعنی ممکن است جهان ما یک جور آزمایش عظیم درباره‌ی آگاهی باشد.

چرا اصلاً بعضی دانشمندان این احتمال را جدی می‌گیرند؟

استدلال معروف نیک باستروم این است:

اگر تمدن‌های پیشرفته روزی بتوانند تعداد بسیار زیادی جهان شبیه‌سازی‌شده بسازند و در این جهان‌ها موجودات آگاه وجود داشته باشند، تعداد موجودات شبیه‌سازی‌شده می‌تواند خیلی بیشتر از موجودات موجود در «واقعیت پایه» باشد.

در آن صورت، از نظر آماری ممکن است یک موجود آگاه بیشتر احتمال داشته باشد که در یک شبیه‌سازی باشد تا در واقعیت پایه.

اما این اثبات شبیه‌سازی بودن جهان نیست. خود استدلال باستروم در واقع یک سه‌راهی است: یا تمدن‌ها قبل از رسیدن به چنین فناوری‌ای نابود می‌شوند، یا علاقه‌ای به ساخت این شبیه‌سازی‌ها ندارند، یا تعداد ناظران شبیه‌سازی‌شده بسیار زیاد می‌شود.

نکته‌ی خیلی مهم: آیا مدرک علمی داریم؟

فعلاً نه.

هیچ آزمایش معتبری نشان نداده که جهان ما یک برنامه‌ی کامپیوتری است.

حتی اگر فرض کنیم شبیه‌سازی بسیار پیشرفته باشد، ممکن است تمام قوانین فیزیک دقیقاً همان چیزی باشند که ما انتظار داریم. در این حالت، از داخل شبیه‌سازی شاید نتوانیم تفاوتی بین «واقعیت پایه» و «شبیه‌سازی کامل» پیدا کنیم.

اگر شبیه‌سازی کاملاً کامل باشد، شواهدی که ما برای واقعی بودن جهان داریم می‌تواند در یک شبیه‌سازی هم وجود داشته باشد.


حتی اگر جهان شبیه‌سازی باشد، لزوماً به این معنی نیست که زندگی ما «جعلی» است.

مثلاً اگر مغز و آگاهی ما واقعاً در یک محیط دیجیتال ایجاد شده باشند، درد، شادی، خاطرات و تجربه‌های ما همچنان برای خودمان واقعی‌اند.

اگر یک جهان مجازی کاملاً واقعی به نظر برسد، اشیای داخل آن الزاماً «غیرواقعی» نیستند؛ فقط ممکن است واقعیت آنها در یک سطح بنیادی‌تر، دیجیتال باشد.

پس خلاصه:

🔹 اینکه جهان شبیه‌سازی باشد → از نظر فلسفی ممکن است

🔹 اینکه شواهدی داریم که واقعاً شبیه‌سازی هستیم → فعلاً نداریم.

🔹 اینکه بتوانیم با قطعیت ثابت کنیم شبیه‌سازی نیستیم → احتمالاً بسیار دشوار یا حتی غیرممکن است.

اگر شبیه‌سازی باشیم، شاید هدف اصلی آن مطالعه‌ی آگاهی و موجودات آگاه باشد.

و یک سؤال خیلی خفن‌تر از این هم وجود دارد: اگر ما داخل شبیه‌سازی باشیم، آیا سازنده‌ی آن هم خودش در یک شبیه‌سازی بالاتر قرار دارد؟

این همان جایی است که بحث می‌تواند به «شبیه‌سازی‌های تو در تو» برسد.

منبع: NewScientist

#فلسفه_علم
🏋️‍♂️ @einstein_chimige 🧠

زمین را به «آشکارساز ماده تاریک» تبدیل کردند

محققان ژاپنی ایده‌ی جالبی مطرح کرده‌اند: خودِ زمین و یونوسفر می‌توانند مثل یک تشدیدگر طبیعی عمل کنند. آنها داده‌های میدان مغناطیسی زمین را که توسط British Geological Survey بین ۲۰۱۲ تا ۲۰۲۲ ثبت شده بود بررسی کردند.

یکی از گزینه‌های احتمالی برای ماده تاریک، ذراتی به نام آکسیون (Axion) هستند. طبق برخی مدل‌های فیزیکی، اگر آکسیون‌ها وجود داشته باشند، می‌توانند در میدان مغناطیسی به فوتون تبدیل شوند و یک سیگنال الکترومغناطیسی بسیار ضعیف ایجاد کنند.

نتیجه جالب بود:

• ابتدا ۶۵ سیگنال کاندید آکسیون پیدا کردند.
• با فیلترهای آماری سخت‌گیرانه‌تر، ۲۵ مورد باقی ماند.
• برای ذرات فرضی دیگری به نام Dark Photon هم ابتدا ۳۴۲ کاندید پیدا شد که با معیار سخت‌تر به ۳۱ مورد رسید.

پس بالاخره ماده تاریک را پیدا کردند؟

نه. هنوز خیلی زود است که چنین نتیجه‌ای بگیریم.

این سیگنال‌ها هنوز باید تأیید شوند و ممکن است منشأهای دیگری داشته باشند. مشکل مهم این است که داده‌ها فقط از یک رصدخانه در بریتانیا آمده‌اند؛ بنابراین هنوز نمی‌توان بررسی کرد که این سیگنال‌ها در نقاط مختلف زمین چگونه تغییر می‌کنند.

اتفاقاً این قسمت خیلی مهم است:

اگر سیگنال در همه‌جای زمین تقریباً یکسان باشد ،می‌تواند بیشتر با dark photon سازگار باشد.

اگر شدت آن با موقعیت جغرافیایی تغییر کند ، احتمال axion بیشتر می‌شود، چون میدان مغناطیسی زمین در نقاط مختلف متفاوت است.

بنابراین چیزی که الان داریم «نشانه‌های جالب و کاندید» است، نه کشف قطعی ماده تاریک.

#ماده_تاریک
🏋️‍♂️ @einstein_chimige 🧠

در علم فیزیک چیزی را واقعیت می نامیم که بتواند مشاهدات ما را به خوبی توضیح دهد‌.

ما با چشمان خودمان نمی توانیم ذرات بنیادی مثل هیگز بوزون را ببینیم اما می گوییم آن ها واقعیت دارند زیرا ساختارهای ریاضی قطعی ای مشاهدات ما در مورد آن ها را توضیح می دهند.

سیاهچاله ها، امواج گرانشی و پدیده های دیگر از همین منظر واقعیت دارند.

فضا-زمان هم یک ساختار ریاضی است که ما در نظریه های خود استفاده می کنیم.

این ساختار ریاضی با ویژگی هایش تعریف می شود مانند میزان انحنا و چیزهای دیگر.

ما فضا-زمان را واقعی می دانیم زیرا مشاهدات ما را به درستی توضیح می دهد‌.

بنابراین وقتی فیزیکدان ها می گویند چیزی واقعیت دارد یعنی ساختار ریاضی قطعی ای هست که مشاهدات ما از آن را به درستی توضیح می دهد.

منبع: RealClearScience

#فضا_زمان
🏋‍♂ @einstein_chimige 🧠

داستان دو اندازه‌گیری
ثابت هابل (H_0) نرخ کنونی انبساط جهان است. ضرب کردن آن در فاصلهٔ یک کهکشان، سرعت دور شدن آن کهکشان از زمین را مشخص می‌کند. اندازه‌گیری‌های مستقیمِ این ثابت، مقداری بالاتر از آنچه از تابش زمینهٔ کیهانی و نظریه‌ای به نام لمبدا-ماده تاریک سرد (Lambda-CDM) استنتاج می‌شود را نشان می‌دهند.

#نسبیت
🏋️‍♂️ @einstein_chimige 🧠

همان طور که کارل پوپر فیلسوف علم استدلال کرده، هر نظریه ای برای علمی بودن باید ابطال پذیر باشد. فرضیه های اثبات ناپذیر جهان چندگانه، نظریه ریسمان و چند جهانی تورمی کاملا با نظریاتی که مستقیما با جهان واقعی رابطه دارند و از طریق مشاهده قابل آزمایش هستند مثل مدل استاندارد فیزیک ذرات و وجود ماده و انرژی تاریک، متفاوت اند.

همان طور که می دانیم، فیزیک نظری با ریسک تبدیل شدن به ناکجاآبادی بین ریاضیات، فیزیک و فلسفه همراه است، جایی که واقعا الزامات هیچ یک از این رشته ها را برآورده نمی‌کند.

مجله نیچر

#فلسفه_علم
🏋️‍♂️ @einstein_chimige 🧠

چه فاکتورهایی اندازه جهان قابل مشاهده را تعیین می کند؟


در ستون محبوب "Ask Ethan" (به قلم اخترفیزیکدان معروف، ایتان سیگل در وبلاگ Starts With A Bang)، این موضوع یکی از جذاب‌ترین مباحثی است که او بارها به آن پرداخته است.
پاسخ کوتاه به این سؤال این است:

اندازه جهان قابل مشاهده (Observable Universe) حاصل رقابت و تعادل میان دو فاکتور اصلی است: «سرعت نور» و «نرخ انبساط بافت فضا-زمان از زمان بیگ‌بنگ تا به امروز».
اگر فرض کنیم فضا ایستا (بدون تغییر) بود، از آنجا که عمر جهان ۱۳.۸ میلیارد سال است، ما فقط می‌توانستیم تا فاصله ۱۳.۸ میلیارد سال نوری را ببینیم. اما از آنجا که فضا در حال انبساط است، فوتونی که در اولین لحظات بیگ‌بنگ به سمت ما حرکت کرده، اکنون از منبع خود بسیار دورتر شده است. در نتیجه، شعاع جهان قابل مشاهده امروزه حدود ۴۶.۱ میلیارد سال نوری (و قطر آن حدود ۹۲ تا ۹۳ میلیارد سال نوری) است.

ایتان سیگل توضیح می‌دهد که ۳ فاکتور کلیدی و دقیق، این اندازه نهایی را تعیین می‌کنند:

۱. عمر دقیق جهان از زمان بیگ‌بنگ (t)
نقطه آغازین محاسبات، زمان سپری شده از بیگ‌بنگ گرم (Hot Big Bang) است. بر اساس آخرین داده‌های ماهواره پلانک، این عدد دقیقاً ۱۳.۸ میلیارد سال است. این فاکتور مشخص می‌کند که نور چقدر «زمان» داشته تا در کیهان سفر کند.

۲. سرعت نور در خلاء (c)
سرعت نور، حد مجاز سرعت برای حرکت هرگونه اطلاعات یا ذرات بدون جرم در فضا است. این سرعت ثابت فیزیکی تعیین می‌کند که نور در یک فضا-زمانِ مشخص، در هر ثانیه چقدر مسافت را می‌تواند طی کند.

۳. محتویات انرژی جهان و تاریخچه نرخ انبساط
این مهم‌ترین و پیچیده‌ترین بخش است. بر اساس نسبیت عام انیشتین، سرعت انبساط جهان در طول زمان ثابت نبوده، بلکه به نوع ماده و انرژی موجود در آن بستگی داشته است. جهان ما در طول تاریخ خود ۳ دوره اصلی را پشت سر گذاشته که هرکدام اثر متفاوتی روی سرعت انبساط و در نتیجه مخروط نوری ما داشته‌اند:
• دوران سلطه تابش (Radiation-dominated): در چند صد هزار سال اول، فوتون‌ها و ذرات پرانرژی حاکم بودند که باعث انبساط با یک ریتم مشخص می‌شدند.

• دوران سلطه ماده (Matter-dominated): برای میلیاردها سال بعدی، ماده تاریک و ماده معمولی (باریونی) حاکم شدند. جاذبه ماده سعی در کند کردن روند انبساط داشت.
• دوران سلطه انرژی تاریک (Dark Energy-dominated): در چند میلیارد سال اخیر، انرژی تاریک (ثابت کیهانی) حاکم شده و انبساط جهان را شتاب‌دار کرده است.

وقتی فیزیکدانان تمام این اشکال انرژی (حدود ۶۸٪ انرژی تاریک، ۲۷٪ ماده تاریک، ۵٪ ماده معمولی و درصد ناچیزی تابش) را در معادلات میدان انیشتین (معادله فریدمان) قرار می‌دهند و آن را روی زمان ۱۳.۸ میلیارد سال انتگرال می‌گیرند، به عدد دقیق ۴۶.۱ میلیارد سال نوری برای افق ذره‌ای (Particle Horizon) یا همان مرز جهان قابل مشاهده می‌رسند.

خلاصه به زبان ایتان سیگل:
«اندازه جهان قابل مشاهده یک ویژگی ذاتی و ثابت نیست، بلکه محصولی از سن جهان و ترکیب کیهانی آن است. اگر جهان ما حاوی ماده بیشتر و انرژی تاریک کمتری بود، امروزه جهان قابل مشاهده کوچک‌تر می‌بود. و اگر در آینده زمان بیشتری بگذرد، نورِ مناطق دورتری به ما خواهد رسید و این مرز بزرگ‌تر خواهد شد (هرچند به دلیل انرژی تاریک، تعداد کهکشان‌هایی که می‌توانیم به آن‌ها دسترسی داشته باشیم دستخوش محدودیت می‌شود).»

🏋️‍♂️ @einstein_chimige 🧠

معرف حضور هستن؟

#پست_فان_پنجشنبه_ها
🏋️‍♂️ @einstein_chimige 🧠

قدما فلسفه را به دو بخش نظری و عملی تقسیم می کردند. فلسفه نظری شامل طبیعیات و ریاضیات و متافیزیک بود و فلسفه عملی شامل اخلاق و تدبیر منزل و سیاست می شد.

بدین ترتیب فیزیک متعلق به بخشی از فلسفه نظری موسوم به حکمت طبیعی بود.

گالیله وقتی می خواست به فلورانس برود درخواست کرد که عنوان رسمی او فیلسوف و ریاضیدان باشد.

نیوتون عنوان اصول ریاضی حکمت طبیعی را برای کتاب خود انتخاب کرد.

هنوز نیز در بعضی از دانشگاه های جهان(از جمله دانشگاه های اسکاتلند) علم را حکمت طبیعی می نامند.

#فلسفه_علم
🏋‍♂ @einstein_chimige 🧠

#پست_فان_پنجشنبه_ها
🏋️‍♂️ @einstein_chimige 🧠

🙌🏻

سلاااااااام

ایران به شهرونداش 7 دلار در ماه میده تا اعتراضات اروم شه.

یه نفر کامنت گذاشته، من 8 دلار میدم، به اعتراض ادامه‌ بدن.

#همیژوری_یوهویی

🔔 هشدار سکه جدید ۱۶۴،۴۰۰،۰۰۰ ت
🕘 چهارشنبه ۱۷ دی ۰۴ ساعت ۱۱:۴۹
🔽 تغییر نسبت به دیروز: -۲،۸۰۰،۰۰۰ ت
↕ بالاترین-پایین‌ترین: (۱۶۴۴۰۰۰۰۰-۱۶۷۲۰۰۰۰۰)

اصل عدم قطعیت هایزنبرگ کجای این زندگی به درد بشر میخوره!!!!

یکی از اعضای کمپانی اینتل درباره تولیده تراشه‌ها و پردازشگرها گفته:

ما معتقدیم هرچیزی را که بتوان فشرده کرد، فشرده کرده‌ایم.

حالا منظورش چیه؟

کسی که این حرفو زده به طور غیرمستقیم داره میگه که اصل عدم قطعیت هایزنبرگ، نمیذاره ما بیشتر از این پردازشگرها رو کوچیک کنیم.

حالا اصل عدم قطعیت چه ربطی به تولید تراشه داره!!!

تو تولید پردازشگرها، با استفاده از فناوری نانو ،ترانزیستورها رو میچپونن تو تراشه‌های سیلیکونی.

تو طول این سال ‌ها هی فناوری پیشرفت کرده و ابعاد کوچیک و کوچیکتر شده تا اینکه بلخره داریم میرسیم به ابعاد یه تراشه که نزدیک به ابعاد اتم باشه.

اینجا اصل عدم قطعیت قشنگ خودش رو نشون میده.

تو ابعاد تراشه ای که نزدیک به ابعاد اتم هست الکترون ها موقع حرکت تو مدار، موقعیتشون نامشخص میشه و به بیرون نشت پیدا می کنند و مدار اتصال کوتاه میشه و تراشه از کار میفته.

یعنی حتی اگه برفرض هم بتونیم باز هم تراشه ها رو کوچیکتر کنیم، چون دیگه کنترلی رو حرکت الکترون ها تو ابعاد کوانتومی نداریم، نمی تونیم تراشه تولید کنیم.

اره اینجوریاس که اون پایین پایین ها، اصل عدم قطعیت هایزنبرگ، سلطان طبیعته.

#اصل_عدم_قطعیت #درک_کوانتوم_بدون_ریاضی
🏋️‍♂️ @einstein_chimige 🧠