برای چهارمین هفته متوالی، صندوق‌های سهام آمریکا خروج سرمایه ثبت کردند. این هفته حدود ۳۱.۴ میلیارد دلار خارج شد که تقریباً ۲۸.۷ میلیارد دلار آن مربوط به صندوق‌های شرکت‌های بزرگ بود.

اما همزمان پول وارد برخی بخش‌ها شد:
حدود ۱.۴ میلیارد دلار به بخش مالی،
نزدیک ۸۰۰ میلیون دلار به کالاهای مصرفی غیراساسی،
حدود ۷۷۵ میلیون دلار به فناوری،
نزدیک ۵۷۰ میلیون دلار به صندوق‌های شرکت‌های کوچک وارد شد.
جالب‌تر اینکه صندوق‌های بازار پول حدود ۵۸.۹ میلیارد دلار خروج سرمایه داشتند.

سرمایه‌گذاران انتخابی‌تر سرمایه‌گذاری میکنند.

پول از مواجهه گسترده با بازار خارج می‌شود، اما همچنان به بخش‌هایی که سرمایه‌گذاران جذاب می‌دانند وارد می‌شود. این بیشتر شبیه بازتوزیع ریسک است.

طلا هفته را حوالی ۴۳۹۰ دلار به پایان رساند و حدود یک درصد رشد کرد. این اتفاق در شرایطی افتاد که فدرال رزرو نرخ بهره را بالا برد، بازده واقعی ۱۰ساله به ۲.۶۸٪ رسید، دلار به بالاترین سطح هفت هفته اخیر رسید بازار همچنان احتمال افزایش دوباره نرخ بهره را در نظر دارد.

در شرایط معمول، ترکیب دلار قوی و افزایش بازده واقعی باید برای طلا منفی باشد. اما طلا بعد از افت اولیه، خیلی سریع بازیابی شد چون بخشی از تقاضای فعلی طلا تابع نرخ بهره نیست. در ماه آگوست حدود ۱۸ میلیارد دلار وارد صندوق‌های با پشتوانه فیزیکی طلا شد؛ دومین ورود ماهانه بزرگ در تاریخ. ذخایر این صندوق‌ها نیز به رکورد ۴۱۸۹ تن رسید. همزمان بانک مرکزی چین در ماه آگوست ۲۰ تن دیگر طلا خرید. بنابراین رابطه سنتی طلا با نرخ بهره واقعی از بین نرفته، اما تقاضای ساختاری در حال خنثی‌کردن بخشی از فشار نرخ‌های بالاتر است. این یکی از مهم‌ترین روابطی است که در هفته‌های آینده باید دنبال کنیم.

تصویر بزرگ‌تر چیست؟ بررسی دیتای چند هفته اخیر نشان داد یک فرآیند در حال شکل‌گیری است، هزینه سرمایه سریع‌تر از فشار مالی در حال افزایش است. این فاصله می‌تواند مدتی ادامه پیدا کند، اما برای همیشه نه.

در نهایت یکی از دو اتفاق باید رخ دهد یا رشد اقتصادی و سود شرکت‌ها ثابت می‌کنند که قیمت فعلی دارایی‌های پرریسک قابل‌دفاع است، یا سرمایه‌گذاران برای نگهداری این دارایی‌ها نیز بازده بیشتری مطالبه خواهند کرد و قیمت‌ها باید تعدیل شوند.

سناریوی اصلی ۵۰٪
بازده ۱۰ساله حوالی ۵ درصد باقی می‌ماند.
بازده واقعی همچنان بالا خواهد بود، اما اقتصاد به‌اندازه‌ای قوی می‌ماند که از وقوع بحران اعتباری جلوگیری کند.

در این حالت احتمالا شاخص‌های بزرگ نسبتاً مقاوم می‌مانند، اما تعداد کمتری از سهام در صعود شرکت می‌کنند، چرخش بین صنایع ادامه پیدا می‌کند، فشار خروج پول از صندوق‌های شرکت‌های بزرگ باقی می‌ماند و طلا همچنان از تقاضای ساختاری حمایت می‌شود. مهم‌ترین شرط فاصله بازده اوراق پرریسک زیر محدوده ۳۰۰ واحد پایه باقی بماند.

سناریوی مثبت ۲۰٪
اقتصاد نشان می‌دهد که توان تحمل بازده ۵ درصدی را دارد.
رشد اقتصادی و سرمایه‌گذاری شرکت‌ها قوی باقی می‌ماند، نفت آرام می‌شود و بازده واقعی دیگر افزایش نمی‌یابد. در این حالت فقط رشد نزدک کافی نیست. نشانه واقعی بهبود این خواهد بود که تعداد بیشتری از سهام و صنایع وارد صعود شوند و بازار از وابستگی به چند شرکت بزرگ خارج شود.

سناریوی منفی ۳۰٪
بازده واقعی حوالی ۲.۷٪ یا بالاتر باقی می‌ماند و بازده ۱۰ساله بالای ۵٪ تثبیت می‌شود. اما این بار داده‌های اقتصادی شروع به ضعیف‌شدن می‌کنند.
زنجیره‌ای که باید مراقبش باشیم ضعف فعالیت اقتصادی، کاهش انتظارات سود شرکت‌ها، افزایش فاصله بازده اوراق شرکتی پرریسک به بالای ۳۰۰ واحد پایه، ضعیف‌تر شدن مشارکت سهام در بازار، شکستن مقاومت شرکت‌های بزرگ و رهبران شاخص. اگر این اتفاق رخ دهد، شوک بازده واقعی بالاخره به شوک شرایط مالی تبدیل شده است.

این هفته چه چیزی مهم است؟تقویم اقتصادی سبک است و همین موضوع رفتار داخلی بازار را مهم‌تر می‌کند. داده‌های فعالیت تولیدی و خدماتی آمریکا می‌توانند اولین آزمون مهم باشند:آیا اقتصاد هنوز قادر به تحمل هزینه بالای سرمایه است؟
بازار مسکن نیز اهمیت زیادی دارد. نرخ وام مسکن نزدیک ۷٪ است و این بخش یکی از اولین جاهایی است که اثر نرخ‌های بالا باید در اقتصاد واقعی ظاهر شود. سفارش کالاهای بادوام نیز مهم است، چون سرمایه‌گذاری شرکت‌ها یکی از پایه‌های روایت رشد قوی اقتصاد آمریکاست. اگر شرکت‌ها با وجود هزینه بالای سرمایه همچنان سرمایه‌گذاری کنند، سناریوی مقاومت اقتصاد تقویت می‌شود. اگر سرمایه‌گذاری شروع به افت جدی کند، بازار باید دوباره درباره پایداری بازده واقعی ۲.۷٪ فکر کند.

@ehsanviews