هفته قبل چه گفتیم و چه شد؟
در هفته قبل به یک ترکیب غیرعادی اشاره کردیم:
بازده اوراق بلندمدت ↑
دلار ↓
طلا ↑
برداشت این بود که رشد بازده اوراق بلندمدت دیگر فقط از سیاست پولی نمی‌آید و کسری بودجه، عرضه سنگین اوراق و افزایش ریسک مالی دولت نیز در حال اثرگذاری است.در عین حال گفتیم هنوز شواهد کافی برای روایت فرار سرمایه‌گذاران خارجی از دارایی‌های آمریکا وجود ندارد.

اصل نگرانی مالی همچنان پابرجاست، اما ترکیب بازار تغییر کرد. پس از داده‌های تورمی قوی‌تر و سخنان سخت‌گیرانه کوین وارش در جکسون هول:
دلار ۰.۶۱٪ رشد کرد،
طلا نزدیک ۳٪ افت کرد،
بیت‌کوین بیش از ۳٪ پایین آمد،
بازده اوراق ۲ ساله جهش کرد،
و احتمال افزایش نرخ بهره در سپتامبر از حدود ۳۵٪ به ۵۶ تا ۵۸٪ رسید.

بازار دوباره به الگوی کلاسیک برگشت:
نرخ‌ها ↑
دلار ↑
طلا ↓
پس تحلیل قبلی کامل باطل نشد؛ بلکه نیروی غالب بازار تغییر کرد.

اتفاق مهم این هفته در منحنی بازده رخ داده است.
بازده اوراق ۲ ساله:
۴.۲۴٪ ← ۴.۳۴٪
بازده ۱۰ ساله:
۴.۷۴٪ ← ۴.۷۳٪
بازده ۳۰ ساله:
۵.۲۷٪ ← ۵.۲۲٪
یعنی بخش کوتاه‌مدت بالا رفته، اما بخش بلندمدت همراه آن حرکت نکرده است. فاصله بازده ۲ ساله و ۱۰ ساله نیز از حدود ۵۰ واحد پایه به ۳۹ واحد پایه کاهش یافته است.

بازار دو مسئله را از هم جدا می‌کند:
فدرال رزرو → مهار تورم با نرخ‌های بالاتر
وزارت خزانه‌داری → مهار فشار تأمین مالی بلندمدت با مدیریت بدهی و بازخرید اوراق

نتیجه تخت‌تر شدن منحنی بازده است. اما این سیاست محدودیت دارد.

وزارت خزانه‌داری می‌تواند روی عرضه و نقدشوندگی اثر بگذارد، اما نمی‌تواند برای همیشه کسری بودجه، تورم و ریسک مالی را از قیمت اوراق حذف کند. اگر سرمایه‌گذاران به این نتیجه برسند که حتی بازده حدود ۵.۲٪ برای اوراق ۳۰ ساله کافی نیست، بازخرید اوراق مشکل بنیادی را حل نخواهد کرد.

آیا بازار وارد فاز ترس شده؟ در یک هفته حدود ۲۲.۳ میلیارد دلار از صندوق‌های سهام آمریکا خارج شد، اما همزمان صندوق‌های فناوری، شرکت‌های متوسط و شرکت‌های کوچک همچنان ورود سرمایه داشتند.
صندوق‌های اوراق قرضه نیز برای نوزدهمین هفته متوالی شاهد ورود پول بودند.
مهم‌تر اینکه فاصله بازده اوراق پرریسک شرکتی افزایش پیدا نکرد و حتی کمی کاهش یافت. پس فعلا با بحران اعتباری یا وحشت از رکود روبه‌رو نیستیم. آنچه می‌بینیم بیشتر شبیه کاهش ریسک در سهام بزرگ و نگرانی درباره نرخ بهره است. اگر خروج پول از سهام ادامه پیدا کند و همزمان فاصله بازده اوراق پرریسک جهش کند، آن زمان وضعیت جدی‌تر می‌شود.

نتایج انویدیا همچنان بسیار قوی بود و داستان تقاضای هوش مصنوعی نشکسته است. اما با وجود این، سرمایه از سهام بزرگ خارج شد.

این یعنی سؤال اصلی بازار این لست که درآمدهای هوش مصنوعی با چه نرخ تنزیلی باید ارزش‌گذاری شوند؟
وقتی هزینه سرمایه بالا می‌رود، حتی شرکت‌هایی با رشد عالی نیز می‌توانند افت ارزش‌گذاری داشته باشند. نرخ بهره از سود شرکت‌ها به متغیر مهم‌تری برای قیمت‌گذاری تبدیل شده است.

در رابطه با طلا پیش از سخنان وارش، موقعیت‌های خرید سفته‌بازانه طلا بسیار سنگین شده بود. حدود ۲۷۷ هزار قرارداد خرید در برابر فقط ۳۴ هزار قرارداد فروش وجود داشت. سپس طلا تقریباً ۳٪ سقوط کرد. پس ممکن است تحلیل بلندمدت طلا همچنان درست باشد.

سناریوهای پیش رو
سناریوی اصلی — ۵۵٪
فدرال رزرو سخت‌گیر باقی می‌ماند، نرخ‌های کوتاه‌مدت بالا می‌مانند، اما نرخ‌های بلندمدت فعلاً مهار می‌شوند.

نتیجه احتمالی:
منحنی بازده تخت‌تر
دلار نسبتاً قوی
طلای پرنوسان
فشار روی ارزش‌گذاری سهام بزرگ
بازار اعتبار همچنان آرام

سناریوی مثبت — ۲۵٪
گزارش اشتغال ضعیف باشد و احتمال افزایش نرخ بهره کاهش پیدا کند.

در این حالت:
بازده ۲ ساله ↓
دلار ↓
طلا ↑
نزدک ↑

سناریوی منفی — ۲۰٪
تورم و اشتغال قوی بمانند و بازده ۳۰ ساله هم از محدوده ۵.۳٪ عبور کند.

در این صورت همزمان سیاست پولی سخت‌گیرانه و افزایش ریسک مالی دولت رل خواهیم داشت

مهم‌ترین چیزی که باید دید این هفته سطح مطلق نرخ‌ها کمتر از رابطه میان نرخ‌های ۲ ساله و ۳۰ ساله اهمیت دارد.
۲ ساله:
۴.۲۴٪ ← ۴.۳۴٪
۳۰ ساله:
۵.۲۷٪ ← ۵.۲۲٪

پس بازار ریسک سیاست پولی را از ریسک مالی جدا کرده است. سؤال این است که این جدایی چقدر دوام می‌آورد.

اخبار مهم هفته آینده:
سه‌شنبه: گزارش فرصت‌های شغلی آمریکا
جمعه: گزارش اشتغال آگوست

مهم‌ترین چیز بعد از گزارش اشتغال، واکنش همزمان این متغیرهاست:
بازده ۲ ساله
احتمال افزایش نرخ بهره
فاصله بازده ۲ ساله و ۱۰ ساله
دلار
طلا
نزدک
فاصله بازده اوراق پرریسک

@ehsanviews