اسکات بسنت، وزیر خزانه‌داری آمریکا، مقالهٔ فوق‌العاده تند و خصمانه‌ای رو در فایننشال‌تایمز منتشر کرده.

چند پاراگرافش رو بخونید.

اسکات بسنت: یک «روز دی» اقتصادی در راه ایران است

کشورهایی که مماشات با ایران را گزینه‌ای امن‌تر می‌دانند، باید در محاسبات خود تجدیدنظر کنند.

ادامه:
در سال ۱۹۴۳، قدرت‌های متفقین در «کنفرانس تهران» گرد هم آمدند تا مسیر اقدامی بی‌سابقه را ترسیم کنند.

در حالی که روزولت و چرچیل درباره کارزاری می‌اندیشیدند که سرانجام به پیاده‌شدن نیروهای متفقین در نرماندی انجامید، از خود پرسیدند چه می‌توان کرد تا «بیشترین فشار ممکن بر دشمن وارد شود».

تاریخ بار دیگر همین پرسش را به تهران بازگردانده است. و اکنون زمان آن رسیده که با تمام قدرت و عزم آمریکا به آن پاسخ داده شود.

اکنون وارد مرحله نهایی شده‌ایم. با طلوع صبح، یک «روز دی اقتصادی» آغاز می‌شود — بزرگ‌ترین تهاجم مالی که تاکنون علیه یک دشمن سازمان‌دهی شده است.

پرزیدنت ترامپ اقتصاد ایران را چنان تحت فشار قرار داده که ارزش ریال هرگز تا این اندازه پایین نبوده و تورم نیز به‌ندرت تا این حد بالا بوده است. آخرین امکان برای حکومت ایران اکنون خودفریبیِ کشورهای هراسانی است که همچنان تصور می‌کنند با کنار آمدن با تجاوزگری می‌توان به صلحی پایدار دست یافت.

حامیان ایران نفت آن را خریداری و حمل می‌کنند. جریان مالی آن را از طریق صرافی‌ها و مناطق آزاد تجاری تسهیل می‌کنند. به پروازهای ایران اجازه فعالیت می‌دهند و ثبت کشتی‌ها را از جانب آن انجام می‌دهند. چشم خود را بر انتقال سوخت از کشتی به کشتی و استفاده غیرقانونی از بانک‌هایشان می‌بندند و هم‌زمان میزان همدستی خود را پنهان می‌کنند.

خلاصه اینکه این کشورها محاسبه کرده‌اند که مماشات با حکومت ایران مسیر امن‌تری است. اما بهتر است پیامدهای زنده نگه داشتن آن را نیز در نظر بگیرند.

پرزیدنت ترامپ کاری را انجام می‌دهد که پیشینیانش از انجام آن سر باز زدند: پایان دادن به تهدیدی که آنان خود را به مدیریت کردنش قانع کرده بودند. طبقه سیاسی برای دهه‌ها به‌جای پیشبرد منافع آمریکا، چرخه‌ای بی‌پایان از تحریک و تنش را پذیرفت. نباید نسل دیگری محکوم به زندگی زیر تهدید کسانی باشد که خود را وقف شعار «مرگ بر آمریکا» و تحقق بلندپروازی هسته‌ای کرده‌اند. انزوای کامل مالی می‌تواند نیاز به استفاده از نیروی نظامی آمریکا را برطرف کند و هم‌زمان حوزه آزادی متحدان ما را گسترش دهد.

کشورهایی که باقی‌مانده ارتباطات مالی و تجاری ایران را قطع کنند، ارتباطات اقتصادی خود را تقویت خواهند کرد. دسترسی آنها به سرمایه جهانی عمیق‌تر خواهد شد، اعتماد به بازارهایشان افزایش خواهد یافت و جایگاهی را که در اقتصاد جهانی در پی آن هستند به دست خواهند آورد.

گزینه دیگر برای کشورهایی که خود را به تهران گره می‌زنند، بسته شدن هرگونه مسیر به سوی رفاه پایدار است. همان‌گونه که اغلب رخ می‌دهد، هر جا اعتماد فروبپاشد، تأمین مالی غیرقانونی شکوفا خواهد شد. و هر کشوری که به‌عنوان شریان مالی ایران عمل کند، باید انتظار داشته باشد در انزوای آن نیز شریک شود.

کسانی که از خطر ایستادگی در برابر تهران می‌ترسند، نباید هزینه آزمودن عزم واشنگتن را دست‌کم بگیرند.

رئیس‌جمهور شرایطی را فراهم کرده است که بتوان از تمام سازمان‌ها، تمام اختیارات و تمام اقداماتی استفاده کرد که بسیاری تصور می‌کردند هرگز به آنها متوسل نخواهیم شد. هرگونه ارتباط باقی‌مانده با تهران، روند طرد اقتصادی کشورها و نهادها را تسریع خواهد کرد؛ چه آن ارتباط عامدانه ایجاد شده باشد و چه آگاهانه نادیده گرفته شود.


جهان باید بداند که هدف ما قطع تک‌تک شریان‌های اقتصادی ایران است... تا زمانی که تهران کاملاً تنها بماند.

@ehsanviews