هفته گذشته یک واگرایی مهم در بازار شکل گرفت:

بازده اوراق بلندمدت آمریکا بالا رفت، اما همزمان دلار ضعیف شد و طلا رشد کرد.

در حالت عادی، افزایش بازده اوراق باید به تقویت دلار و فشار بر طلا منجر شود. اینکه این بار چنین اتفاقی نیفتاده، می‌تواند نشانه این باشد که بخشی از رشد بازده فقط به سیاست‌های فدرال رزرو مربوط نیست؛ بلکه بازار برای نگهداری بدهی بلندمدت آمریکا، به‌خاطر کسری بودجه، عرضه سنگین اوراق، تورم و ریسک انرژی، بازده بیشتری مطالبه می‌کند.

نکته مهم اینجاست که هنوز نمی‌توان از «فرار سرمایه از آمریکا» حرف زد. آخرین داده‌های رسمی نشان می‌دهد ورود سرمایه خارجی به دارایی‌های آمریکا همچنان قوی بوده و حتی همزمان با فشار بازار اوراق، حدود ۱۱.۷ میلیارد دلار سرمایه وارد صندوق‌های سهام آمریکا شده است.

پس سؤال اصلی فعلاً این نیست که:
«آیا دیگر کسی اوراق آمریکا را نمی‌خرد؟»

سؤال مهم‌تر این است:
«سرمایه‌گذاران با چه نرخ بازدهی حاضرند ریسک بدهی بلندمدت آمریکا را نگه دارند؟»

بازار سهام هنوز روی رشد سود شرکت‌ها و رونق هوش مصنوعی حساب می‌کند، اما بازار اوراق دارد هزینه بالاتری برای تأمین مالی و نگهداری بدهی بلندمدت قیمت‌گذاری می‌کند. این دو روایت نمی‌توانند برای همیشه بدون اصطکاک کنار هم بمانند.

اگر بازده اوراق ۳۰ساله آمریکا در سطوح بالا تثبیت شود، مخصوصاً اگر نفت هم گران بماند، احتمالاً اولین فشار جدی را نزدک و سهام شرکت‌های رشدی و فناوری احساس خواهند کرد.

بازده اوراق ۳۰ساله ↑ + دلار ↓ + طلا ↑

اگر این واگرایی ادامه پیدا کند، بازار اوراق بلندمدت آمریکا می‌تواند به یکی از مهم‌ترین متغیرهای تعیین‌کننده قیمت سهام، طلا و دلار در هفته‌های آینده تبدیل شود.

@ehsanviews