افزایش ۲۲ درصدی واردات نفت خام چین در ماه جولای (به ۸.۴۵ میلیون بشکه در روز) در نگاه اول برای این کشور امیدوارکننده به نظر می‌رسد، اما واقعیت متفاوت است. این رقم هنوز حدود ۲۴ درصد کمتر از جولای ۲۰۲۵ است و بخش عمده رشد آن، ناشی از جبران سقوط شدید واردات در ژوئن (۷.۱۲ میلیون بشکه در روز، پایین‌ترین سطح از سال ۲۰۱۶) بوده است.
پس از توافق موقت آمریکا و ایران، بهبود کوتاه‌مدت تردد در تنگه هرمز باعث شد بخشی از محموله‌های معوقه خلیج فارس به چین برسند. همزمان پکن خرید نفت از روسیه و نفتی که از طریق خطوط لوله وارد می‌شود را افزایش داد تا وابستگی خود به هرمز را کاهش دهد.

اما نکته مهم اینجاست که آمار جولای، وضعیت گذشته را نشان می‌دهد. با کاهش دوباره تردد نفتکش‌ها در تنگه هرمز، احتمال دارد آمار ماه آگوست افت محسوسی را ثبت کند؛ موضوعی که می‌تواند پالایشگاه‌های چین را وادار به کاهش ظرفیت تولید کند.

از آنجا که چین بزرگ‌ترین واردکننده نفت جهان است، هرگونه کاهش پایدار در واردات این کشور می‌تواند تقاضای جهانی نفت را تضعیف کرده و بر قیمت‌های جهانی فشار وارد کند. در مقابل، اگر محدودیت عرضه از خاورمیانه تشدید شود، بازار با دو نیروی متضاد مواجه خواهد شد: کاهش عرضه از یک سو و افت تقاضای چین از سوی دیگر؛ تقابلی که می‌تواند نوسانات بازار نفت را در ماه‌های آینده افزایش دهد.

@ehsanviews