ممکنه در نگاه اول کارش لجبازی، تنبلی یا بی‌مسئولیتی به‌نظر بیاد، اما پشت این یک جمله، حجم بزرگی از خشم و ناامیدی خوابیده. دانش‌آموزی که باید در این سن برای آینده‌اش انگیزه داشته باشه، به این نتیجه رسیده که درس‌خوندن قرار نیست چیزی در زندگی تغییر بده. وقتی یک نسل مدام می‌بینه مسیر پیشرفت نه از استعداد و تلاش، بلکه از پول، رابطه، رانت و .... می‌گذره، طبیعی هست که انگیزه‌اش رو از دست بده.
از طرف دیگه، نظام آموزشی ما همچنان متصلب و گرفتار یک‌سری اصول قدیمی باقی مونده، حفظ کن، امتحان بده، نمره بگیر و فراموش کن. نه استعداد دانش‌آموز درست شناسایی میشه، نه مهارت کاربردی یاد می‌گیره، نه برای بازار کار و زندگی واقعی آماده میشه. بعد هم انتظار داریم نوجوانی که هیچ چشم‌انداز روشنی مقابل خودش نمی‌بینه، با اشتیاق کتاب‌های پر از مطالب غیرکاربردی رو حفظ کنه.
نتیجه این وضعیت اینه که سرمایه‌های انسانی ما یا مهاجرت می‌کنند، یا اگر امکان مهاجرت نداشته باشند، همین‌جا ناامید، بی‌انگیزه و فرسوده میشن. استعدادهایی که می‌تونستن رشد کنند و برای کشور ارزش بسازند، چون محیط مناسبی برای بروز و شکوفایی‌شون وجود نداره، یکی‌یکی از دست میرن. این برگه مردودی دانش آموز مملکت نیست برگه مردودی مسئولین اداره کننده هست، تبریک به اونهایی که وضع کشور رو به اینجا رسوندن و نتونستن یا نخواستند به نسل جدید امید، مسیر و دلیل قانع‌کننده‌ای برای تلاش کردن بدن.

@ehsanviews