مردی در تبعیدِ ابدی (ا.ن.حبیب)

پیرزن، نه با اتوبوس مدرسه آمده و نه استخدام دولت است که بگویند به‌اجبار آمده. پیرزن عوام است. مستضعف. صورتش هنوز از دوره کرونا به ماسک عادت کرده؛ البته ماسک، بین طبقه مستضعف، برای پنهان کردن دندان‌های خراب هم به‌کار می‌رود. پیرزن از کف جامعه است. با چادر کهنه، روسری معوج،چند دندان خراب در دهان. اهل محله‌ای از گلپایگان. نه از مجتمع‌های تجاری و «سرا»ها و «مال»های عریض و طویل لاکچری خرید میکند و نه حتی احتمالا توان مسافرت‌های زیارتی زود به زود دارد. استضعاف و سادگی از جزء به جزء تصویرش پیداست. او هیچ از «سفره انقلاب» بهره نبرده. پیرزن اما هرچه که ندارد، تا دلت بخواهد فریاد دارد. آنقدر که رودربایستی و خجالت را کنار بزند، از بین زنان‌ هم‌سالش جلو بیاید و بی‌آنکه حتی دستی به مرتب‌کردن ظاهرش بکشد، مقابل دوربین، اعتقاداتش را فریاد کند. درد نکشیده‌ها نمی‌فهمندش. پیرزن از همه آن‌هایی که نمیفهند کجای تاریخ ایستاده‌اند جلوتر است. از همه آن‌هایی که برای دفاع از عقایدشان رودربایستی میکنند. پیرزن نماینده مستضعفین بود. نورچشمی خمینی. بین همه شوخی‌های بامزه و بی‌مزه، ما خاک پای پیرزن‌ایم و مستضعفان هم‌شکل او.

«مهدی مولایی»

ظهور کن که به تنگ‌آمدیم از این تزویر
ز دستِ منتظرانت، خلاص کن ما را

#حسین_جنتی

گویند خدا همیشه با ماست
ای غم، نکند خدا تو باشی....

همه‌اش تقصیر تو بود خمینی!
ما زندگی‌یمان را میکردیم،
و به طعم چکمه انگلیس و روس‌ها
و جستجوی غذا در پهن اسب‌ها،
عادت کرده بودیم!
تا وقتی تو آمدی، خمینی!
و بیدارمان کردی
از خواب دوهزارساله
و اقامه سردادی
که فقط خدا بزرگ است
نه خان و آریامهر
نه کارتر و گورباچوف!
و ما را
در بُهت آزادگی‌ات فرو بردی....

همه‌اش تقصیر تو بود خمینی!

هر شب، میان مقبره ها راه می‌روم
شاید هوای زیستنم را عوض کنم....

به وقت روز تولد

ای به ظاهر، مذهبی و ای به باطن، پهلوی
این ریا، بیچاره کرده حوزه و دربار را...

زن اگر دوستت داشته باشد
برای نوشیدن قهوه‌ای با تو
از پاریس به دمشق می آید

و اگر قلبش را به روی تو ببندد
خسته تر از آن است که
حتی یک حبه قند با تو بخورد

#نزار_قبانی

عهد ما، با لب شیرین‌دهنان بست خدا
ما همه بنده و این قوم، خداوند‌انند...

غمِ عشق تو ،مادرزاد دارُم
نه از آموزش استاد دارُم

بدان شادُم که از یُمن غمِ تو
خراب‌آبادِ دل، آباد دارُم...

#باباطاهر

هزار ماهی تنها
فدای آبی دریا
هزار بسته مُسکِن
فدای این غمِ بُرنا....

چه نماز باشد آن را که تو در خیال باشی
تو صنم، نمی‌گذاری که مرا نماز باشد...

#سعدی

دور از تو ، جهان جز قفسی نیست که نیست....

سلیمه!
یادت هست که یک بار برایت شعری گفتم؟ و گفتم:” ما اینجا زاده شدیم و اینجا روییدیم، و اینجا با خاک و آب آشنا شدیم، و اینجا دل به عشق سپردیم.
پس بر ماست که از این آب و این خاک، با تمامی توان خویش حفاظت کنیم.
و بر ماست که تن خاکی مان، همین جا، زیر و زبر همین خاک ها، کنار همین دریا، خاک شود و خاکسترش بر باد رود…؟”
یادت هست؟
اینک ای سلیمه، وقت، وقت اثبات است.
من مجموع خاطرات ملت خویش از این دریا هستم.
دریایی که از آن ماست و همیشه ی خدا از آن ما بوده است.
و خداوند خدا هنگامی که آن کوچ بزرگ اتفاق افتاد
و حتی بسیار پیش از آن، این دریا را به ما بخشیده بود.
و به ما آموخته بود که پای برهنه، راهی بس دراز را بپیماییم و به اینجا برسیم.

نادر ابراهیمی
بر جاده های آبی سرخ

روسری بر موی تو ، تعریفی از
بادبانِ روی موج افتاده است....

یه کرگدن رو شاخه‌ی درختِ باغ نشسته...
خیلی دلش شکسته...
بهش میگم:
غصه نخور کرگدن
تو هم یه روز می‌پری...
توهم یه روز می‌پری...

مرا که شانه ام از حمل آفتاب خم است
به جز پناه دو دست تو سایبانی نیست

#قیصر_امین‌_پور

محبوب من! دنیا پر از زیبایی جعلی ست
بگشای رخ، در دلبری ها انقلابی کن

#حبیب

هر قدر....

هردو به منزلی روان
هردو امیرِ کاروان...

عقل به حیله می برد،
عشق بَرَد کشان کشان...!

#اقبال_لاهوری