با دوستان قدیم
همیشه بحثمان این بود که عزاداری هایمان دارد از معنا خالی می‌شود. و این یعنی هدف عزاداری‌مان گم شده، یعنی گریه برای حسین(ع)، از شناختن هدف و مسیر مولایمان حسین مهمتر شده است.
مداحی های اگزوزی(یا به قول بچه‌ها دوپس دوپس) هم نقش اول همین بی معنا شدنِ عزاداری‌ها هستند.
حالا دوستان خوبمان، ثوره را راه انداختند. برای آنهایی که هنوز هم به آرمان داشتن، ساکن نبودن، انقلاب کردن و فهم مسیرِ اقایمان حسین، معتقدند...
ما معتقدیم که برافراشتن پرچم عزای حسین، آغاز شوری در قلب‌هایمان برای ایستادن در برابر همه‌ی مسکتبرانِ عالم است...
Post #257
442