و توی این شش سال ، دریچه‌های جدیدی از جهان و زندگی رو دیدم که نمیتونم هیچ وقت ساکت خونمون بشینم. باید برم و بگذرم ازین دریچه‌ها و دنیا رو بیشتر بفهمم..
انگار روحم به تبعیدی ابدی دچار شده، تبعیدی که امکان رهایی ازش وجود نداره. تبعیدی که به من فهمانده که دیگه جایی در جهان نیست که بتونم لم بدم و بگم دیگه همه چی آروم و خوبه .
حرکت، نتیجه‌ی جبریِ فهمیدنه