گاهی نوشتن، فقط راهی است برای اینکه بعضی چیزها، تماماً درون آدم اتفاق نیفتند. چیزهایی که نتوانستند ناگفته بمانند.

این صفحات، پیش از آن‌که به ما ختم شوند، از آنِ کسانی‌اند که رفتند، اما رفتنشان در میان ما به پایان نرسید... برای اینکه فراموش نکنیم بعضی آینده‌ها، پیش از آن‌که به ما برسند، بهای خود را از کسانی گرفته‌اند که دیگر در میان ما نیستند.

به امید روزی که دیگر لازم نباشد کسی، برای حقِ زندگی بهتر، از خودِ زندگی بگذرد. به امید روزهایی که ایران، نه خاطره‌ای دور و نه وعده‌ای همیشگی، که خانه‌ای باشد درخورِ زندگی.

✍ مدیرمسئول نشریه‌ی ایگو

ایگو | نسخه‌ی دوم✨