‍ گالادریل و دوران دوم
(پارت اول)

750 سال از سقوط انگباند و ویرانی بلریاند گذشته بود، و حالا گالادریل پر شده بود با حس کردن نیروی اهریمنی یک مایای مورگوث در شرق [1].

اوازه شکوه قلمروی دورف ها و کشف فلز میثریل به گوش گالادریل و دوست صمیمیش کلبریمبور و بقیه نولدور رسید [2]. بدین ترتیب کلبریمبور و گالادریل و همسرش کلبورن از کوهستان آبی گذشتند بهمراه دسته بزرگی از نولدور، و به قلمرویی که آن را ارگیون نامیدند رفتند [3]. کلبورن و گالادریل و مخصوصا کلبریمبور در بنا گذاری ارگیون نقش بزرگی ایفا کردند. [4] [5]

گالادریل ارگیون را برگزید به دلیل آگاه بودنش از دورف ها. کلبورن علاقه ای به هیچ دورفی نداشت، و هرگز آنها را به خاطر نقششان در نابودی دوریاث نبخشید. اما دورف های موریا بی گناه بودند و نقشی در آن نبرد شرارت امیز نداشتند. در هر صورت، گالادریل در این زمینه دوراندیشتر از کلبورن بود. و او از همان ابتدا دریافت که سرزمین میانه را نمی‌توان از «بقایای شر» که مورگوت پشت سر خود گذاشته بود نجات داد، مگر با اتحادی از همه مردمانی که به راه و شیوه خودشان و به اندازه خودشان ضد اهریمن بودند. بانو همچنین به دورف ها با چشم یک فرمانده نگاه می کرد و در آنها بهترین جنگجویان را می دید که در مقابل اورک ها بکارد. علاوه بر این، گالادریل یک نولدو بود، و با ذهن دورف ها و عشق پرشور آنها به صنایع دستی همدرک بود، یک همدرک بودن و عاطفه یکسان بسیار بیشتر از آن چیزی که در میان بسیاری از الدار وجود داشت: دورف ها «فرزندان آئوله» بودند، و گالادریل، مانند بسیاری دیگر از نولدور، شاگرد آئوله و یاوانا بود در والینور. [1]

گیل گالاد و گالادریل و کلبریمبور اتحادهای بزرگی درست کردند، و این سائرون را شدید هراسان کرد. [1]

در ارگیون، کلبریان، دختر گالادریل بدنیا آمد [4]

کلبریمبور پرسید: "ایا قرار است از روی دریا بگذری؟“
گالادریل گفت: ”نهی، انگرود از دست رفته، ائگنور از بین رفته، و فلاگوند دیگر نیست. از فرزندان فینارفین من آخرینم. ولی قلبم هنوز مغرور است. مگر چه اشتباهی خاندان طلایی فینارفین مرتکب شده که من باید عفو والار را جویا شوم، یا که راضی باشم به جزیره ای در دریا که سرزمین بومی اش آمان متبرک بود؟ همینجا من تواناتر هستم.“
کلبریمبور که میخواست غم گالادریل را کاهش دهد و به قدرت شفا بخشی طبیعت بانو بیفزاید، برای او جواهر اله سار را ساخت [1].

نوعی سقوط دوم یا 'خطای' الف ها را می بینیم... آنها صلح و سعادت و خاطره مطلق 'غرب' را می خواستند، و در عین حال همچنین اینکه روی زمین معمولی باقی بمانند، جایی که قدر و منزلت آنها به عنوان عالیترین نژاد آنجا بسی زیادتر بود تا از پایین ترین طبقه والینور. بنابراین، آنها در مورد «محو شدن» وسواس پیدا کردند، حالتی که در آن تغییرات زمان توسط آنها درک می شد. آنها غمگین شدند و هنرشان وابسته به باستان، و تلاش آنها واقعاً نوعی مومیایی کردن بود - اگرچه انگیزه کهن نژاد خود، زینت زمین و شفای دردهای آن را نیز حفظ کردند. [6]

فراتر از باور، مردی زیبا ظاهر شد که میگفت توسط والار فرستاده شده تا ارزوی الف ها را به حقیقت بپیونداند. گالادریل موفقیت آمیز بود که دسیسه های او را در لورین خنثی کند، درحالی که گیل گالاد به او حتی اجازه ورود به لیندون را نداد. اما او شانس بهتری با نولدور ارگیون داشت، مخصوصا با کلبریمبور که ارزومند پیشی گرفتن از هنرهای پدربزرگش فئانور بود [1].

آن مایا برخود اسم آناتار آرتنو آئولندیل را گرفته بود، ارباب هدایا، آهنگر برین، مرید والا آئوله [1]. و به مردم ارگیون گفت که به آنها کمک خواهد کرد تا سرزمین میانه را درحد سرزمین والار زیبا کنند و جلوی "به محو رفتگی" را بگیرند [7].

این واقعاً یک حمله پنهان به والار بود، تحریکی برای تلاش برای ایجاد یک بهشت ​​مستقل جداگانه نامیرا در سرزمین های میرا [6].

گالادریل گفت که "این یکی آئولندیل در فرقه آئوله نبود در والینور". و بانو او را طرد کرد و توبیخ کرد، درحالی که او با تمام مهربانی و شکیبایی سعی میکرد بانو را ارام کند، اما بانو هرگز او را نپذیرفت [1]. آناتار دریافت که هماورد خود را ملاقات کرده است، و او خشمش نسبت به گالادریل را پنهان میکرد [8]. اما کلبریمبور و فرقه برادران جواهرسازانش آناتار را بعنوان استاد صنعت خود پذیرفته بودند [1].

(پارت بعدی)

[1] : Unfinished Tales, History of Galadriel and Celeborn
[2] : Appendix B to Lord of the Rings
[3] : Road Goes Ever On
[4] : Nature of Middle-earth, Part One : Time and Ageing
[5] : Parma Eldalamberon 17
[6] : Letters of Tolkien, 131
[7] : Silmarillion, Of the Rings of Power
[8] : Nature of Middle-earth, XVI Galadriel and Celeborn

📚 | #Lore
🧝 | #Celebrimbor #Galadriel #Annatar
🗺️ | Middle Earth