سآࢪگلِ مَطࢪود ، ‌

می‌گویند هرکس شبیه به جایی می‌شود که به آن تعلق دارد ، پس من شبیه وطنم شده‌ام ؛ غمناک ، خسته ، رنجیده ، زخمی و درعمق ناامیدی امیدوار .

--

هیچ‌وقت حاضر نشدی حتی یه لحظه فکرکنی‌ شاید من‌هم ارزش اینو دارم که از چشمای تو دیده بشم

اینکه من از قبل می‌دونستم نتیجه‌اش چیه ولی بازم امیدوار موندم باورکن این بخشش واقعاً احمقانه‌ست اینکه آدم از قبل بدونه قراره له بشه ولی بازم وایسه تا لحظه‌ی برخورد یکم برای چندبار غیر قابل تحمله.

من تلخ نبودم من فقط تلخیِ نادیده‌ گرفته شدن رو مزه‌ کردم

من تلخ نبودم،‌من آدم بدی نبودم من حتی متناقض هم نبودم من فقط همون‌قدری که بلدم دوست داشتم همون‌قدری که فهمیدم تلاش کردم همون‌قدری که قلبم جا داشت بخشیدم اونیکه اشتباه برداشت کرد، اونیکه نیمه‌کاره دید و قضاوت کرد من نبودم من فقط کسی بودم که وسط همه‌ی آشوب‌هاش راست‌قامت موند کسی که هرچی گفت واقعی بود، هرچی حس کرد خالص بود اونی که فکر کردی بازی درمیاره؟نه.من فقط خسته بودم فقط دلخور بودم، فقط دیگه زورم نمی‌رسید توضیح بدم‌؛ مشکل من نبودم مشکل این بود که هیچ‌وقت فرصت ندادی حرف‌هامو تا آخر بزنم ، هیچ‌وقت نیومدی ببینی کی چی کم داشت ، زود بریدی، زود رفتی.

به مزخرف‌ترین شکل ممکن زده شدم تمسخر شدم و حس کردم هرچیزی که هستم، هر چیزی که ساختم، هرتلاشی که کردم، به‌طرز خنده‌داری کوچیک و بی‌ارزش جلوه داده شد‌ مثل اینکه دنیا یه صحنه‌ی کمدی ساخته باشه و من فقط نقش آدم مضحک رو بازی کنم هرکلمه‌ام تحقیر شد،و حتی سکوتمم به چشم کسی که منتظر افتادنم بود، بازیچه شد.

من هم همینطور آقای علوی من هم همینطور :
"منتظر بودم که مرا بخواهد نخواست..."