گفت «تو آدم خوبی هستی، اما نمی‌دونم شوهر خوبی هم می‌شی یا نه.» پرسیدم «چرا؟ مگه چی‌کار می‌کنم؟» گفت «همیشه یا کتاب می‌خونی، یا می‌نویسی، یا فیلم می‌بینی، یا موسیقی گوش می‌دی. گاهی هم یه گوشه می‌شینی و به دیوار زل می‌زنی. انگار فقط جسمت این‌جاست، فکرت یه جای دیگه‌اس.» گفتم «خب، مگه بده؟» گفت «نمی‌دونم. ولی آدم ازدواج می‌کنه که تنها نباشه، نه؟» چیزی نگفتم. ادامه داد «وقتی از صبح تا شب کنار یکی باشی و ده کلمه هم باهات حرف نزنه، بیشتر احساس تنهایی می‌کنی. تنهایی کنار یه آدم، خیلی سخته.» بعد ساکت شد. کمی نگاهم کرد و انگار چیزی یادش آمده باشد گفت «می‌دونی چیه؟ تو حتی این‌جا که با من بیرون اومدی هم انگار وجود نداری. هستی، اما نیستی. اصلا می‌فهمی دارم چی می‌گم؟!» گفتم «ها؟!»