گاهی فکر می‌کنیم کودکی یعنی بی‌خیالی…
اما واقعیت اینه که پشت همون خنده‌های بی‌دندان،
قلبی هست که می‌فهمه، ناراحت می‌شه، می‌ترسه و خوشحال می‌شه.

کودکانی که امروز کنار ما هستن،
فردایی رو می‌سازن که خودمون آرزو داریم درش زندگی کنیم.

اگر کودکی لج می‌کنه، یعنی دلش شنیده شدن می‌خواد…
اگر گریه می‌کنه، یعنی احساساتش از ظرفیت کوچیک تنش بزرگ‌تر شده…
و اگر می‌خنده، یعنی جهان رو هنوز امن‌تر از چیزی می‌بینه که ما تجربه‌اش کردیم.

بیاییم قبل از اینکه «رفتارش» رو قضاوت کنیم،
«نیازش» رو بفهمیم.
کودکان تربیت نمی‌شن…
کودکان «درک» می‌شن.

امروز به یک کودک نزدیکت گوش بده؛
شاید فقط همین، بزرگ‌ترین هدیه دنیا براش باشه.